الهيات دانشنامه علائى - ابن سينا - الصفحة ١٤١ - (٥١) پيدا كردن سبب جنبش گرد كه وى شايد كه پيوسته بود مر جسم بسيط اوّل را نه بسوى هست شدن جسمهاى پست كه زير وىاند

و بعد از اين نيكويى كه محمول است دو گونه مفهوم دارد: يكى آنكه نيكو بود بنفس خويش، و يكى آنكه نيكو بود مر كسى را. و شك نيست كه نيكويى نيكو [١] بود [٢] بنفس خويش چنانكه سياهى كردن جز [٣] از سياهى كردن نبود و ليكن‌ [٤] بسيار چيز بود كه‌ [٥] نيكو بود بنفس خويش و ليكن‌ [٦] مر چيزى را [٧] دليل نقص‌ [٨] بود، چنانكه علاج كردن و بيمارى برداشتن از خويشتن كه دليل حاجت نفس است بآنكه آفتى از خويشتن ببرد. و اگر نيكويى بقياس نيكوييش‌ [٩] دارند قياس بدو چيز بود: يكى‌ [١٠] بنيكويى‌كننده و يكى بنيكويى‌ [١١] پذيرنده. و شك نيست كه نيكويى‌ [١٢] پذيرنده را نيكويى‌ [١٣] نيكو بود و هم دليل نقص بود كه اگر كامل بودى‌ [١٤] بخود، از بيرون خود ورا [١٥] حاجت پذيرفتن نبودى، و امّا نيكويى‌كننده را بقصد و تكلّف، واجب نيست كه نيكويى بود كه‌ [١٦] نه نيكويى‌ [١٧] بود آنچه چيزى‌ [١٨] بايد كردن تا [١٩] نيكويى بود و تكلّف كارى از بيرون بايد كردن تا نيكو بود، بل بايد كه خود چنان بود [٢٠] هستى وى از فضيلت و نيكويى كه از وى چيزى‌ [٢١] ديگر را [٢٢]

[١] مك ١:- نيكو.

[٢] مك ٢: نيكوست.

[٣] مك ١: چه.

[٤] مج، مك ١، چخ: و لكن.

[٦] مج، مك ١، چخ: و لكن.

[٥] طم:- كه.

[٧] مج، مك ١، عس: هر چيز را؛ مك ٢، طم: مر چيز را.

[٨] مك ١: نقض.

[٩] مك ١: نيكويش؛ طم: نيكويى.

[١٠] طم: يكى نيكويى.

[١١] طم: يكى نيكويى.

[١٢] طم:+ نيكو.

[١٣] طم:- نيكويى.

[١٤] طم: بود.

[١٥] س، چه: خود را.

[١٦] طم:- كه.

[١٧] مج:

نيكوى.

[١٨] مك ٢، طم: چيز.

[٢١] مك ٢، طم: چيز.

[١٩] مك ١:- آنچه ... تا.

[٢٠] طم:+ و.

[٢٢] مل: دگر را.