تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٦٥ - تفسير آسمان با ابرها شكافته مىشود!

آيات بسيارى از قرآن مجيد، مخصوصا آنها كه در سوره‌هاى كوتاه آخر قرآن آمده، بيانگر اين حقيقت است كه در آستانه قيامت، دگرگونيهاى عظيم و انقلاب و تحول عجيب، سر تا سر عالم هستى را فرا مى‌گيرد، كوه‌ها متلاشى شده و همچون غبار در فضا پخش مى‌گردد، خورشيد بى نور، و ستارگان بى فروغ مى‌شود، حتى فاصله ماه و خورشيد از بين مى‌رود، و لرزه و زلزله عجيبى سراسر زمين را فرا مى‌گيرد.

آرى در چنان روز، متلاشى شدن آسمان، يعنى كرات آسمانى و پوشيده شدن صفحه آسمان از يك ابر غليظ امرى طبيعى خواهد بود.

همين تفسير را به نحو ديگرى مى‌توان بيان كرد:

شدت دگرگونيها و انفجارات كواكب و سيارات سبب مى‌شود كه آسمان از ابرى غليظ پوشيده شود، اما در لابلاى اين ابر گاه شكافهايى وجود دارد، بنا بر اين آسمانى كه در حال عادى با چشم ديده مى‌شود به وسيله اين ابرهاى عظيم انفجارى از هم جدا مى‌شود [١] تفسيرهاى ديگرى نيز براى اين آيه گفته شده است كه با اصول علمى و منطقى سازگار نيست و در عين حال تفسيرهاى سه‌گانه فوق منافاتى با هم ندارد، ممكن است از يك سو پرده‌هاى جهان ماده از مقابل چشم انسان كنار برود و عالم ما وراء طبيعت را مشاهده كند، و از سوى ديگر كرات آسمانى متلاشى شوند و ابرهاى انفجارى آشكار گردند، و در لابلاى آنها شكافهايى نمايان باشد، آن روز، روز پايان اين جهان و آغاز رستاخيز است، روز بسيار دردناكى است براى مجرمان بى ايمان و ستمكاران لجوج.

[١] در اين صورت" با" در" بالغمام" به معنى سببيت است.