تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٥٦ - تفسير من چنين خدايى را پرستش مىكنم

قابل توجه اينكه ابراهيم مى‌گويد:" آنها با من دشمنند" هر چند لازمه آن اين است كه من نيز با آنها عداوت دارم، ولى اين تعبير ممكن است به خاطر آن باشد كه عبادت بتها مايه بدبختى و گمراهى و عذاب دنيا و آخرت انسان است.

و اين در حكم عداوت آنها محسوب مى‌شود، بعلاوه از آيات متعددى از قرآن استفاده مى‌شود كه بتها در قيامت از عابدان خود بيزارى مى‌جويند و به دشمنى آنها برمى‌خيزند، به فرمان خدا به سخن درمى‌آيند و تنفر خود را ابراز مى‌دارند [١] استثناء" رَبَّ الْعالَمِينَ‌" با اينكه در معبودهاى آنها وارد نبود (و به اصطلاح استثناى منقطع است) به منظور تاكيد بر توحيد خالص است، اين احتمال نيز وجود دارد كه در ميان آنها كسانى بودند كه علاوه بر بتها خدا را نيز پرستش مى‌كردند، ابراهيم براى رعايت اين موضوع، پروردگار جهانيان را استثناء مى‌كند.

ذكر ضمير" هم" كه معمولا براى جمع عاقل است در مورد بتها به همان دليل است كه در بالا اشاره شد.

نخست از نعمت آفرينش و هدايت، شروع كرده، مى‌گويد:" او كسى است كه مرا آفريد، و هم او مرا هدايت مى‌كند" (الَّذِي خَلَقَنِي فَهُوَ يَهْدِينِ‌).

[١] براى توضيح بيشتر در اين زمينه به جلد ١٣ تفسير نمونه ذيل آيه ٨٢ سوره مريم مراجعه فرمائيد.