تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٢٣ - تفسير دو درياى آب شيرين و شور در كنار هم

باران كه در آيات گذشته به آن اشاره رفته بود.

*** و پس از فاصله مختصرى، باز به استدلال بر عظمت خداوند از طريق بيان نعمتهاى او در نظام آفرينش مى‌پردازد، و به تناسب بيان نزول قطرات حياتبخش باران كه در آيات قبل گذشت اشاره به مخلوط نشدن آبهاى شيرين و شور كرده مى‌فرمايد:" او كسى است كه دو دريا را در كنار هم قرار داد، يكى گوارا و شيرين و ديگرى شور و تلخ، و در ميان آنها برزخى قرار داد، گويى هر يك از آنها به ديگرى مى‌گويد: دور باش و نزديك شدن تو به من حرام است"! (وَ هُوَ الَّذِي مَرَجَ الْبَحْرَيْنِ هذا عَذْبٌ فُراتٌ وَ هذا مِلْحٌ أُجاجٌ وَ جَعَلَ بَيْنَهُما بَرْزَخاً وَ حِجْراً مَحْجُوراً).

" مرج" از ماده" مرج" (بر وزن فلج) به معنى مخلوط كردن و يا ارسال و رها نمودن است و در اينجا به معنى در كنار هم قرار گرفتن آب شيرين و شور است.

" عذب" به معنى گوارا و پاكيزه و خنك، و" فرات" به معنى خوش طعم و خوشگوار است،" ملح" به معنى شور، و" اجاج" به معنى تلخ و گرم است (بنا بر اين ملح و اجاج نقطه مقابل عذب و فرات است).

" برزخ" به معنى حجاب و حائل ميان دو چيز است.

و جمله" حِجْراً مَحْجُوراً" چنان كه سابقا هم (ذيل آيه ٢٢ همين سوره) اشاره كرديم جمله‌اى بوده است كه در ميان عرب به هنگامى كه با كسى روبرو مى‌شدند و از او وحشت داشتند براى گرفتن امان، اين جمله را مى‌گفتند، يعنى" ما را معاف و در امان داريد و از ما دور باشيد".

به هر حال اين آيه يكى ديگر از مظاهر شگفت‌انگيز قدرت پروردگار را در جهان آفرينش ترسيم مى‌كند كه چگونه يك حجاب نامرئى، و حائل ناپيدا