تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٩١ - محتواى سوره نمل

محتواى سوره نمل‌

اين سوره- چنان كه گفتيم- در مكه نازل شده، و معروف اين است بعد از سوره شعراء بوده است.

محتواى اين سوره از نظر كلى همان محتواى سوره‌هاى مكى است، از نظر اعتقادى بيشتر روى مبدء و معاد تكيه مى‌كند، و از قرآن و وحى و نشانه‌هاى خدا در عالم آفرينش و چگونگى معاد و رستاخيز، سخن مى‌گويد و از نظر مسائل عملى و اخلاقى، بخش قابل ملاحظه‌اى از سرگذشت پنج پيامبر بزرگ الهى، و مبارزات آنها با اقوام منحرف بحث مى‌كند، تا هم دلدارى و تسلى خاطر براى مؤمنانى باشد كه مخصوصا در آن روز در مكه در اقليت شديد قرار داشتند، و هم هشدارى باشد براى مشركان لجوج و بيدادگر كه سرانجام كار خويش را در صفحه تاريخ طاغيان گذشته ببينند، شايد بيدار شوند و به خود آيند.

يكى از امتيازات اين سوره بيان بخش مهمى از داستان" سليمان" و" ملكه سبأ" و چگونگى ايمان آوردن او به توحيد، و سخن گفتن پرندگانى، همچون هدهد، و حشراتى همچون مورچه، با سليمان است.

اين سوره به خاطر همين معنى، سوره" نمل" (مورچه) ناميده شده، و عجب اينكه در بعضى از روايات به نام سوره سليمان آمده است، (گاه سوره سليمان و گاه مورچه!) و چنان كه خواهيم ديد اين نامگذاريها بسيار حساب شده است، اين نامگذاريها كه از تعليمات پيامبر ص سرچشمه مى‌گرفته، گاهى بيانگر واقعيات مهمى است كه در شرايط عادى، مردم از آن غافلند.