١٧١٠.امام على عليه السلام ـ در نامه اش به امام حسن عليه السلامـ : من تو را به نادانيهاى گوناگونت كوبيدم ، تا خود را دانا مپندارى و اگر چيزى به تو رسيد كه آن را شناختى ، آن را بزرگ مشمارى ؛ زيرا دانا كسى است كه دريابد آنچه مى داند در برابر آنچه نمى داند اندك است و بدين سبب خود را نادان بشمارد و به مدد اين دريافت ، بر كوشش خود در جستجوى دانش بيفزايد و همواره جويا و شيفته دانش باشد و از آن بهره گيرد و در برابر دانشمندان ، فروتن و دل سپرده و پيوسته خاموش ، و از خطا ، پرهيزگار و شرمگين باشد و اگر چيزى بر او درآمد كه نمى شناسد ، آن را انكار نكند ؛ چه به نادانى خويش اقرار دارد .

١٧١١.امام على عليه السلام : بسى مدعى دانش كه دانشمند نيست .

ر . ك : ص ٤٨٧ «گفتن : نمى دانم» / ص ٥٨١ «اعتراف به نادانى» .

٢ / ٢٣

حبّ دنيا

١٧١٢.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هر كس دنيا را دوست بدارد ، ترس آخرت از دلش برود و خداوند به بنده اى دانش نداد و دنيا دوستى اش افزايش نيافت ، جز آنكه خشم خداوند بر او بيشتر شد .

١٧١٣.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : آن سنگ لغزنده اى كه گامهاى دانشمندان بر آن استوار نمى ماند ، آز است .