علم و حكمت در قرآن و حديث - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٥١٥
١٤٢١.امام على عليه السلام : دانشمند زنده اى ميان مردگان است .
١٤٢٢.امام على عليه السلام : دانشمندان تا شب و روز برپاست ، ماندگاراند .
١٤٢٣.امام على عليه السلام : كسى كه دانشى را زنده كرد ، نمى ميرد .
١٤٢٤.امام على عليه السلام : كسى كه حكمتى را نشر داد ، با آن ياد مى شود
١٤٢٥.امام على عليه السلام : دانشمند زنده است؛ اگر چه مرده باشد . نادان مرده است؛ اگر چه زنده باشد .
١٤٢٦.امام على عليه السلام ـ در اشعار منسوب به ايشانـ : براى دانش به پاخيز و به جاى آن چيز ديگرى را مجوى * كه مردم مرده و اهل دانش زنده اند
ر . ك : ص ٤٥ «حقيقت زندگانى» .
ى : مرگشان ، شكافى در دين است
١٤٢٧.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : مرگ دانشمند ، شكافى در اسلام است كه آمد و رفت شب و روز آن را پر نسازد .
١٤٢٨.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : مرگ دانشمند ، مصيبتى جبران ناپذير است و شكافى پرنشدنى و آن ستاره اى است كه ناپديد مى گردد و مرگ قبيله اى از مرگ دانشمندى آسانتر است .
١٤٢٩.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : خداوند دانشمندى را قبض روح نمى كند ، مگر آنكه شكافى در اسلام پديد مى آيد كه تا روز قيامت پر نگردد .
١٤٣٠.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : خداوند دانش را با جدا كردن از بندگان نمى گيرد؛ بلكه دانش را با قبض روح دانشمندان مى گيرد ، تا آنجا كه دانشمندى باقى نمى گذارد و مردم، نادانان را به عنوان سرور خود بر مى گزينند و از آنان مى پرسند ، پس نادانسته فتوا مى دهند و گمراه مى شوند و گمراه مى كنند .