١٦٧٤.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : دو آزمند سير نمى شوند : جوياى دنيا و جوياى دانش . انسان خوشبخت با دست يافتن به اين دو رشته ، دو محور اصلى هدف را گرد مى آورد و مطلوب خود ، اصلاح معاش و معاد را كسب مى كند .

١٦٧٥.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : دو آزمند سير نمى شوند : جوياى دنيا و جوياى دانش ، پس كسى كه از دنيا به آنچه كه خداوند برايش حلال كرده قناعت كند ، سالم مى ماند و كسى كه از راه حرام آن را به دست آورد ، هلاك مى شود؛ مگر آنكه توبه كند يا بازگردد و هر كس دانش را از اهلش فراگيرد و به دانشش عمل كند ، نجات يابد و هركس با آن دنيا را بجويد ، همان بهره اش است .

١٦٧٦.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : گرسنه ترين مردم ، جوياى دانش است و سيرترين آنها ، كسى است كه آن را نمى جويد .

١٦٧٧.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هر گاه روزى بيايد كه در آن بر دانشم نيفزايم ، پس در آمدن خورشيد آن روز بر من خجسته مباد .

١٦٧٨.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : از معادن تقوا ، ياد گرفتن چيزى است كه نمى دانى و كوتاهى كردن در معلوماتت آن است كه بر آن كم بيفزايى . آنچه انسان را به دانش بى رغبت مى كند ، كم بهره بردن اوست ، از آنچه آموخته است .

١٦٧٩.امام على عليه السلام : آنكه حكمتها را شناخت ، بر افزودن آنها قرار از كف بداد .

١٦٨٠.امام على عليه السلام ـ در حكمتهاى منسوب به ايشانـ : اگر كسى به دانش خويش بسنده مى كرد ، پيامبر خدا موسى عليه السلام اين كار را مى كرد و حال آنكه سخن او را [ از زبان قرآن ] شنيده ايد : «آيا از پى تو بيايم تا آنچه از مايه رشد آموخته اى به من بياموزى؟»