١٧٢٩.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : خداوند عز و جل فرمانروايانى را كه با دانشمندان نشست و برخاست مى كنند دوست مى دارد و بى گمان خداوند دانشمندانى راكه با فرمانروايان نشست و برخاست مى كنند دشمن مى دارد؛ چون دانشمندان با فرمانروايان بنشينند ، شيفته دنيا گردند و چون فرمانروايان با دانشمندان بنشينند ، به آخرت راغب شوند .

١٧٣٠.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : فقيهان امناى پيامبران اند؛ تا آن گاه كه در دنيا داخل نشوند . گفته شد : اى پيامبر خدا صلى الله عليه و آله! دخول آنان در دنيا چه معنايى دارد؟ فرمود : يعنى پيروى پادشاه ، و چون اين كنند ، از آنان بر دينتان بترسيد .

١٧٣١.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : دانشمندان امينان پيامبر بر بندگان خدايند ، تا آن گاه كه با پادشاهان ـ در ستمگريشان ـ در نياميزند . آن گاه كه چنين كنند ، به پيامبر خيانت كرده اند؛ پس از آنان برحذر باشيد و كناره گيريد .

١٧٣٢.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : بزودى گروهى از امّتم در دين تفقّه مى ورزند و قرآن مى خوانند و مى گويند : نزد فرمانروايان مى رويم و از دنيايشان بهره مى بريم و در دينمان از آنان كناره مى گيريم و اين گونه نمى گردد؛ همان گونه كه از خار جز تيغ چيده نشود ، از نزديكى به آنان چيزى چيده نشود جز... . محمّد بن الصباح مى گويد : گويى منظورش خطايا باشد .

١٧٣٣.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : بى گمان منفورترين خلق نزد خداوند عز و جل ، دانشمندى است كه به ديدار كارگزاران مى رود .

١٧٣٤.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هيچ دانشمندى نيست كه با خواست خود نزد قدرتمندى بيايد ، جز آنكه با او در هر گونه كيفرى كه در آتش دوزخ مى بيند ، شريك است .