داراى مؤلّفى شناخته شده و معلوم است. مؤلّف نام خود را در پايان كتاب آورده و بدينسان بر اعتبار نوشته خود افزوده است. او خود را حسين بن محمّد بن الحسن مى‌نامد و با مراجعه به اسامى واقع شده در اسناد احاديث مانند آنچه در «بشارةالمصطفى» نوشته محمّد بن ابوالقاسم طبرى (قرن ٦)[١] و نيز «ذيل تاريخ بغداد» از ابن‌نجار بغدادى، (متوفى ٦٤٣)[٢] آمده است، مى‌توانيم او را كامل‌تر و به اين‌گونه بشناسيم: ابوعبداللَّه الحسين بن محمّد بن الحسن بن نصر الحلوانى.

اين نام، يعنى الحسين بن محمّد بن الحسن از سوى ابن‌شهر آشوب رجال‌شناس و كتاب‌شناس بزرگ شيعه در قرن ششم (م ٥٨٨) در كتابش «معالم العلماء» كه به ذكر نويسندگان شيعه اختصاص دارد، نيز عنوان شده‌[٣] و ابن‌بطريق (٥٣٣- ٦٠٠) هم در كتاب مشهورش، «العمدة»، به هنگام تبيين حديث تكريم عباس عموى پيامبر گرامى صلى الله عليه و آله مى‌گويد:

«ويزيد ذلك بياناً وإيضاحاً ما ذكره الحسين‌بن محمّدبن الحسين الحلواني في كتابه الّذى جمعه من لمع كلام النّبى صلى الله عليه و آله وكلام الائمّة عليهم السلام قال: في لمع كلام الإمام الزكّي أبي‌الحسن عليّ بن محمّد العسكري عليه السلام لمّاسئله المتوكّل فقال له: ماتقول بنو أبيك في العبّاس؟ قال: مايقولون في رجل فرض‌اللَّه طاعته على الخلق وفرض طاعة العبّاس عليه».[٤]

اين حديث با همين متن در «نزهةالناظر» موجود است‌[٥] و تعبير «لُمَع» كه همان تعبير مؤلّف در مقدّمه و نيز مؤخّره كتاب از احاديث گردآورده‌اش و عنوان ابواب‌

[١]. بشارة المصطفى: ص ١٠٥.

[٢]. ذيل تاريخ بغداد: ج ٤، ص ١٠٨.

[٣]. معالم‌العلماء، ص ٧٨، رقم ٢٧٣.

[٤]. العمدة: ص ٨.

[٥]. ر. ك ص ٢١٢، ح ٥٠٤.