١١٠. پيامبر صلى الله عليه و آله چون از خانه‌اش بيرون مى‌رفت، مى‌گفت: به نام خدا، خدايا به تو پناه مى‌برم از اينكه بلغزم يا گمراه شوم يا ستم كنم و يا مورد ستم قرار گيرم و نابخردى كنم يا با من نابخردى كنند.

١١١. خوشا به حال كسى كه فروتنى نمايد بدون آن كه از او كاسته شود و آنچه را به حلال اندوخته است انفاق كند و با فهيمان و رحيمان درآميزد و نيز با نيازمندان و بى‌نوايان. خوشا به حال كسى كه نزد خود، خوار و باطنش درست است و خويش نيكو، زيادى مالش را داده و زيادى كلامش را نگاه داشته، در گستره سنّت مانده و از آن به سوى بدعت درنگذشته است.

و در نقل ديگرى چنين آمده است: اى مردم، خوشا به حال كسى كه عيبهايش، او را از عيوب ديگران روگردان و به خود مشغول داشته است.

خوشا به حال كسى كه خويش نيكو و باطنش درست و آزار و شرارت خود را از مردم باز داشته است. خوشا به حال كسى كه بى منقصت فروتنى كند و بى مسكنت، افتادگى نمايد و با فقيهان و رحيمان درآميزد. خوشا به حال كسى كه علم خويش را به كار بندد و زيادى مالش را بدهد و زيادى كلامش را نگاه دارد.