٤٦٦-- ١٨. عادت زشت، كمينى ناامن است (كه ناگه بر انسان بتازد) و سخن نگفتن بهتر است از شيفته سخن (خويش) گشتن، و در خيانت آدمى همين بس كه امين خيانت كاران باشد.

٤٦٧-- ١٩. عزّت مؤمن در بى‌نيازى او از مردم است.

٤٦٨-- ٢٠. نعمتى كه سپاسگزارى نشود چون گناهى است كه آمرزيده نشود.

٤٦٩-- ٢١. ناخشنودى كسى كه بى‌عدالتى خشنودش مى‌كند به تو زيان نرساند.

٤٧٠-- ٢٢. آن كه از برادرش به خوش‌نيّتى خشنود نشود، از عطاى او نيز خشنود نگردد.

٤٧١-- ٢٣. روزگار، شرارت‌هاى نهفته آن كس كه خود را از او ايمن مى‌ديدى برايت آشكار مى‌كند.

٤٧٢٤. كسى خدا را بر نعمتى كه به او بخشيده بود سپاس نگزارد، جز آن كه پيش از به زبان آوردن سپاسش نعمتش افزون شد.

٤٧٣-- ٢٥. چون چيزى را از تو بازداشتند، خود را با كم همراه داشتن آن به گاه اعطايش دلدارى بده.