در استفاده از نسخه‌ها، ما نسخه چاپى در دسترس را كه بوسيله آيةاللَّه ابطحى اصفهانى به طبع رسيده است متن قرار داديم؛ زيرا ايشان هر دو نسخه خطى در دسترس خود و نيز نسخه چاپى اسبق را در مجموع متن و پانوشت تصحيح خود آورده و آنها را از هم جدا و متمايز كرده است.

افزون بر اين ما در موارد بسيارى از تصحيح خود، از متن كتاب «الدرّةالباهرة من الأصداف الطاهرة» و گاه «بحارالانوار» نيز استفاده كرده‌ايم، زيرا بخش بزرگى از «الدرةالباهرة» را مى‌توان برگرفته از نزهةالناظر دانست‌[١] و ازاين‌رو مى‌تواند به عنوان يك نسخه ناقص از آن به شمار آيد و همين مسئله در كتب جوامع و واسطه مانند «بحارالانوار» كه از «نزهةالناظر» حديث نقل كرده‌اند، جارى است.

همچنين در تصحيح متن، به شيوه انتقادى نيز نظر داشته و در معدود مواردى كه هيچ يك از نسخه‌ها صحيح به نظر نمى‌آمده است، پيشنهاد خود را ارائه داده و نسخه‌هاى ديگر را گزارش كرده و در ترجمه هم مطابق نظر نهايى خود عمل كرده‌ايم.

در مواردى نيز تفاوت‌هاى ريز و جزيى را كه اثرى در فهم و تفسير متن ندارد گزارش نكرده و يا تنها در درون كمان و در متن آورده تا از فزونى پانوشت‌ها جلوگيرى كنيم و به جاى آن، تلاش كرده‌ايم تا نشانى احاديث را از كتب تأليف شده به وسيله محدّثان پيش از حلوانى، استخراج نموده و از اين طريق بر اعتبار مضامين كتاب بيفزاييم و تنها در مواردى به كتب متأخر از نزهةالناظر ارجاع داده‌ايم كه توفيق دسترسى به منبع كهن‌تر را نداشته‌ايم.[٢] در اين ميان نشانى‌هاى برگرفته از نسخه خطى كتاب «مقصد

[١]. اين مطلب را در مقدمه تصحيح« الدرة الباهرة» بيان كرده‌ايم و با مراجعه به متن هر دو كتاب به آسانى قابل اثبات است.

[٢]. گفتنى است براى جداسازى منابع شيعى و اهل سنت ما از علامت(؛) استفاده كرده‌ايم.