١٤٤-- ١٧. سكوت فراوان، هيبت مى‌آورد و انصاف، مرتبطان و دوستانت را افزون مى‌كند و بخشش، ارج و منزلت را بالا مى‌برد و با فروتنى، نعمت كامل مى‌شود و با تحمّل رنج و سختى، دوستى مى‌آيد و با رفتار عادلانه دشمن از پا درآيد و با بردبارى در برابر نابخرد، ياوران عليه او فزونى يابند.

١٤٥-- ١٨. دلها را اشتياق و روى كردن و پشت كردنى است، پس دل را آنگاه كه مشتاق است و روى آورده به كار گيريد كه اگر به ناخواه وادار به كارى شود كور گردد.

١٤٦-- ١٩. خطاب به برخى از وابستگانش: كار برادرت را به بهترين گونه ممكن ببين تا آنگاه كه دليلى خلاف آن به تو رسد و به سخنى كه از دهان كسى بيرون مى‌آيد، و قابليت تفسير خوبى دارد، گمان بد مبر. و چون يكى از دو كار را خواستى بكنى، آن را كه به هواى نفس نزديكتر است مكن كه بيشترين خطا با هواست.

و چون نيازى به خداوند داشتى، با درود بر پيامبر صلى الله عليه و آله آغاز كن كه خداوند متعال بزرگوارتر از آن است كه دو حاجت از او خواسته شود، يكى را برآرد و ديگرى را باز دارد.

و هركس دوستدار آخرت است، جامه صبر به تن كند.

و هركس دوستدار زندگى است، خود را براى مصيبت‌ها آماده كند.

و هركس آبروى خود را مى‌خواهد، ستيزه‌جويى را وانهد.

و هركس دوستدار رياست است بر رنج تربيت شكيب ورزد.