١٣٨-- ١١. حارث همدانى: اميرمؤمنان گفت: در كمال مرد همين بس كه آنچه وى را بدان نستايند، وانهد و در حيايش همين بس كه با هيچ كس به گونه‌اى كه ناپسند مى‌دارد ديدار نكند و در عقلش، نيكويى مدارايش و در ادبش، آگاهى به آنچه از آن ناگزير است و در وارستگى‌اش عفّت چشم و دلش و در خوشخويى‌اش، آزار نرساندنش و در سخاوتش، نيكى كردن به كسى كه حقّ دارد و در بزرگواريش، مقدّم داشتن ديگران بر خودش و در صبرش، كمى شكوه‌اش و در عدالتش، انصاف دادنش و خشم نگرفتن به گاه مخالفت با وى و پذيرش حقّ به هنگام روشن شدنش و در خيرخواهيش، بازداشتن تو از عيبت و در همسايه‌داريش، پوشيدن عيب همسايگانش و سرزنش نكردن آنان به هنگام آزارش و در مدارايش، پافشارى نكردن بر گناه در پيشگاه كسى كه گنهكار دوست ندارد او بر گناهش آگاه شود و در نيكويى مصاحبتش، برداشتن بار و آزارش از همراهش و در دوستى‌اش، فراوانى همراهيش و در درستى‌اش، بيم فراوان از گناهش و در شكرش، شناخت نيكى‌هاى كسى كه به او نيكى كرده است و در فروتنى‌اش، شناخت قدر و منزلت خود و در حكمتش، آگاهى‌اش به ذات خود و در بيمش، يادكرد آخرت با دل و زبانش و در سلامتش، كم به خاطر سپردن عيوب ديگران و توجهش به زدودن عيبهاى خويش است.

١٣٩-- ١٢. دنيا دست به دست مى‌چرخد، هر چه سهم تو باشد، با وجود ناتوانى‌ات به تو مى‌رسد و هر چه به زيان تو باشد با نيرويت، رانده نمى‌شود و هر كس كه اميدش به آنچه در دست مردم است نباشد، جانش آسوده گردد و هر كه به آنچه خدا روزيش كرده خرسند باشد، چشمانش روشن شود.

١٤٠-- ١٣. عبداللَّه بن عباس: شنيدم كه اميرمؤمنان در خطبه‌اش مى‌گويد: اى مردم،