٢٨٢٨. گفته شده كسى با امام سجّاد در مسئله‌اى فقهى ستيزيد. امام به او گفت: اى ستيزه‌جوى، اگر به خانه ما بيايى، جاى پاى جبرئيل را در منزلمان نشانت مى‌دهيم. آيا كسى داناتر از ما به سنّت هست؟

٢٨٣-- ٢٩. پربهاترين فرد، كسى است كه دنيا را بهاى خود نداند.

٢٨٤-- ٣٠. امام سجّاد در دعايش مى‌گفت: خدايا آمرزش خواهى من از تو با پافشارى بر گناه، فرومايگى است و آمرزش نخواستنم با آگاهى از رحمتت ناتوانى است. چقدر به من محبّت دارى در حالى كه از من بى‌نيازى و چقدر با تو دشمنى مى‌كنم با اينكه به تو نيازمندم. اى آن كه چون تهديد نمايد عفو كند و چون وعده دهد، وفا كند؛ بر محمّد درود فرست و از اين دو كار، آن را با من كن كه سزاوار توست.

٢٨٥-- ٣١. از مواضع سجده امام سجّاد، هفت بار تكه‌هايى چون پينه شتران فرو افتاد و چون قصد نماز مى‌كرد، به جايى ناهموار مى‌رفت تا خود را به رنج و زحمت اندازد و وامانده كند و نماز خواند و بسيار بگريد.

روزى در گرماى شديد به صحرا رفت تا در آنجا نماز بگزارد. غلامش در پى او رفت و او را در حال سجده و گريه بر سنگى ناهموار و داغ يافت.

غلام نشست تا آن كه امام سجده‌اش را به پايان برد و چون سر برداشت‌