٣٨٦٣.مقتل الحسين عليه السلام ، خوارزمى ـ در يادكردِ بر خاك افتادن قاسم بن حسن عليه السلا: حسين عليه السلام بر بالاى سرِ جوان ايستاد ... . سپس او را بر دوش كشيد ... و او را آورد تا در كنار كشتگانِ از خاندانش نهاد . سپس نگاهش را به سوى آسمان كرد و گفت : «خداوندا! آنان را يك يك ، بشمار و هيچ يك را وا مگذار و هيچ گاه ، آنان را نيامرز . پسرعموهاى من! شكيبا باشيد . خاندان من! شكيبا باشيد . پس از امروز ، ديگر هيچ گاه خوارى نخواهيد ديد» .

ر . ك : ج ٧ ص ١٢١ (بخش هشتم / فصل ششم / قاسم بن حسن) .

و ـ دعاى امام عليه السلام ، هنگام اصابت تير به صورتش

٣٨٦٤.تاريخ دمشق ـ به نقل از مسلم بن رَباح ، وابسته (/ آزاد شده) ا: روزى كه حسين عليه السلام كشته شد ، با او بودم . تيرى به صورتش اصابت كرد . به من فرمود : «اى مسلم ! دستانت را زير خون بگير» . دستانم را زير خون گرفتم . چون پُر شدند ، فرمود : «آن را در دستم بريز» . من ريختم . پس خون را با دستانش به آسمان پاشيد و گفت : «خداوندا! خون فرزند دختر پيامبرت را بگير» . قطره اى از آن خون ، به زمين نريخت .

ز ـ آخرين دعاى امام عليه السلام

٣٨٦٥.مصباح المتهجّد : آخرين دعاى امام حسين عليه السلام هنگامى كه او را در ميان گرفتند و مغلوب شد ، [اين بود ] : «خداى والامكان ، سِتُرگِ چيره ، چاره ساز ، بى نياز از آفريده ها ، بزرگى ات فراگير ، توانا بر هر چه بخواهى ، رحمتت نزديك ، وعده ات راست ، فرو ريزنده نعمت ، نيكوْآزمون ، نزديكْ چون خوانده شوى ، محيط بر هر چه آفريدى ، پذيرنده توبه آن كه به سويت باز گردد ، توانا بر هر چه اراده كنى ، در يابنده هر چه بجويى ، سپاس گزار ، چون سپاسَت بگزارند و ياد كننده ، چون يادت كنند ! از سرِ نياز ، تو را مى خوانم و از سرِ نادارى به تو رغبت مى ورزم و از سرِ ترس ، به تو پناه مى برم و از سرِ اندوه ، نزد تو مى گِريم و از سرِ ضعف ، يارى ات را مى طلبم و براى كفايت كردن ، بر تو توكّل مى كنم . ميان ما و قوم ما داورى كن كه آنان ، ما را فريفتند و نيرنگ زدند و ما را وا نهادند و به ما خيانت كردند و ما را كُشتند ، در حالى كه ما خاندان پيامبرت و فرزندان حبيبت ، محمّد بن عبد اللّه هستيم كه به رسالتت برگزيدى و بر وحى ات امينش كردى . پس براى ما فرجى و گشايشى قرار ده ، به رحمتت ، اى مهربان ترينِ مهربانان !» .