٤١٢٧.طبّ الأئمّة لابني بسطام بإسناده عن الحسين بن علي ـ به سندش ، از امام حسين عليه السلام ـ ٤١٢٧ . طبّ الأئمّة عليهم السلام ، دو پسر بسطام : امير مؤمنان على بن ابى طالب عليه السلام از سلمان فارسى عيادت كرد و به او فرمود : «اى ابو عبد اللّه ! با بيمارى ات، چه مى كنى؟» . سلمان گفت : اى امير مؤمنان! خدا را فراوان مى ستايم و از فراوانىِ بيمارى به تو شِكوه مى برم. امام عليه السلام فرمود : «اى ابو عبد اللّه ! ناراحتى مكن . هيچ يك از پيروان ما نيست كه دردى به او برسد ، جز به سبب گناهى كه پيش تر از او سر زده است و اين هم ، مايه پاك شدن اوست» . سلمان گفت : اگر اين گونه است كه مى گويى ـ كه چنين است ـ ، پس ما پاداشى از اين بيمارى ها جز همان پاك شدن نداريم! على عليه السلام فرمود : «اى سلمان! شما با شكيبايى بر آن ، و نيز با گريه و زارى و دعا به پيشگاه خداى والا نام ، پاداش مى بريد . با اين دو (شكيبايى و زارى)، برايتان پاداش نوشته مى شود و درجات شما بالا برده مى شود ؛ امّا خودِ درد ، فقط پاك شدن و جبران [گناه] است» . سلمان ، ميان دو چشم على عليه السلام را بوسيد و گريست و گفت : اى امير مؤمنان! اگر تو نبودى ، چه كسى اين چيزها را برايمان روشن مى كرد ؟