٣٨٦٠.الطبقات الكبرى (الطبقة الخامسة من الصحابة) ـ از امام حسين عليه السلام ، هنگامى كه فرزندش على: خداوندا! كوفيان ، ما را فرا خواندند تا يارى مان كنند ؛ امّا ما را وا نهادند و كُشتند . خداوندا! بارانِ آسمان را از ايشان، باز دار و بركت هاى زمين را از ايشان، دريغ كن و اگر تا مدّتى [از زندگى] برخوردارشان ساختى ، آنان را پراكنده ساز و دچار اختلافشان بگردان و هيچ گاه زمامداران را از ايشان ، خشنود مكن .

د ـ دعاى امام عليه السلام ، هنگام شهادت كودك خُردسالش

٣٨٦١.مقاتل الطالبيّين ـ به نقل از مُوَرِّع بن سُوَيد بن قيس ـ: كسى كه نظاره گر حسين عليه السلام بود ، برايم گفت : فرزند خردسالِ حسين عليه السلام [١] با او بود كه تيرى آمد و بر گلوى كودك نشست . حسين عليه السلام خون را از گلو و حنجره كودك برمى گرفت و به آسمان مى پاشيد و چيزى از آن باز نمى گشت و مى گفت : «خداوندا! نزد تو، كمتر از بچّه شتر صالح نيست» .

٣٨٦٢.مقتل الحسين عليه السلام ، خوارزمى ـ در يادكردِ شهادت على اصغر ـ: هنگامى كه كودك در دامن حسين عليه السلام بود ، ناگهان ، حَرمَلة بن كاهل اسدى تيرى انداخت كه گلوگاه كودك را گوش تا گوش دريد . حسين عليه السلام دستش را از خون او پُر كرد و سپس، آن را به سوى آسمان پاشيد و گفت : «خداوندا! اگر يارى را از ما باز داشتى ، آن را براى چيزى بهتر به حال ما قرار ده» .

ر . ك : ج ٧ ص ٣٣ (بخش هشتم / فصل چهارم / كودك خردسال) .

[١] بر اساس منابع ديگر ، فرزند خُردسال ، همان على اصغر بوده است .