در پنج قطعه از اشعار منسوب به امام حسين عليه السلام ، به مرگ و آخرت ، توجّه داده شده است و اين موضوعات در اين اشعار ، جلب توجّه مى كند: عبرت گرفتن از مرگ(١)، عبرت گرفتن از قبرستان(٢)، فانى بودن دنيا(١٢)، برترى مرگ بر زندگى ننگين(١١ و ١٦).

ج ـ مناجات

يك قطعه از اشعار منسوب ، مناجات با پروردگار است(٢٨) و با تعبير: «يا ربّ ، يا ربّ ! أنت مولاه» آغاز مى شود.

د ـ توجّه به ارزش هاى اخلاقى

در دو قطعه از اشعار ، سفارش هاى كلّى اخلاقى است (١٩ و ٢٠) و چند قطعه به نكوهش آزمندى (١٦)، زراندوزى (١٦) و دست نيازْ دراز كردن به سوى ديگران (١٣) اختصاص دارد و در يك قطعه، از بخشش، ستايش شده است (٦).

ه ـ مدايح

امام عليه السلام در قطعه شعرى ، پدر بزرگوار خويش را مى ستايد(٤)، در يك قطعه ، افتخارات خاندان خود را بيان مى كند(٣) و در چند قطعه نيز رَباب و سَكينه(٥) و برادرش حسن عليه السلام (٩) و برادرش عبّاس عليه السلام (٨) و حُرّ بن يزيد رياحى(٧) را مى ستايد .

[١] شمارهاى داخل پرانتر، مربوط به شماره قطعه هاى شعر در فصل هشتم است .