رفیق الاخیار و انیس الابرار - حسینیبیان، سیدمهدی - الصفحة ١٠٩ - بِیان قرآن
پدِید آوردن ِیک مجموع? عالِی نقش مهمِّی دارند، مطلب اساسِی دِیگرِی در رابط? بدِی و خوبِی وجود دارد، و آن رابط? علِّی و معلولِی است؛ ِیعنِی بدِیهاِیِ ما در خوبِیها و زائِید? آنها هستند و به عبارت دِیگر: اضداد داراِی سه اثر مفِید و ارزنده مِیباشند:
١. وجود بدِیها و زشتِیها در پدِید آوردن مجموع? زِیباِیِیهاِی جهان ضرورِی است «ضرورت علِّی دارد».
٢. حتِّی زِیباِیِیها جلوه خود را از زشتِیها درِیافت مِیکنند؛ ِیعنِی اگر زشتِی نبود، زِیباِیِی و خوبِی معنِی و مفهوم نداشت.
٣. بدبختِی و زشتِی، مقدم? وجود زِیباِیِی آفرِیننده آن است؛ ِیعنِی در شکم گرفتارِیها و مصِیبتها، نِیکبختِیها و سعادتها نهفته است.
قرآن کرِیم براِی بِیان تلازم سختِیها و آساِیش چنِین مِیفرماِید:
(فَإِنَّ مَعَ الْعُسْرِ يُسْرًا * إِنَّ مَعَ الْعُسْرِ يُسْرًا)؛[١]
«پس حتماً با سختِی، آساِیش است» و براِی بار دوم تکرار مِیفرماِید: «حتماً با سختِی، آساِیش است».
قرآن کرِیم نمِیگوِید: «بعد از هر سختِی، آساِیش است»، بلکه مِیفرماِید: «با هر سختِی، آساِیش است»؛ ِیعنِی آساِیش در شکم سختِی نهان است و همراه آن مِیباشد، نه پس از آن!
[١] سوره شرح، آِیات ٥ و٦.