رفیق الاخیار و انیس الابرار - حسینی‌بیان، سیدمهدی - الصفحة ٢٤ - رفاقت اشخاص اَبلَه همچون دوستِی آن خرس است

و آنگاه اِین عمل را انجام بده که براِی من زِیر خاک و قعر گورستان شاِیسته‌تر از اِین است!

حاصل، آن هامان بدان گفتار بد

اِین چنِین راهِی بر آن فرعون زد

لقمة دولت رسِیده تا دهان

او گلوِی او برِیده ناگهان

خرمن فرعون را داد او به باد

هِیچ شه را اِین چنِین صاحب مباد[١]

قَالَ علِی علِیه السلام:

صَاحِبُ السَّوْءِ قِطْعَةٌ مِنَ النَّارِ.[٢]

دوست بد پاره اِی از آتش است.

رفاقت اشخاص اَبلَه همچون دوستِی آن خرس است

اژدهائِی مشغول بلعِیدن خرسِی بود، شِیرمردِی به فرِیادش رسِید. آرِی وقتِی آه و فغان مظلومان بلند مِی‌شود، شِیرمردان عالم ِیار و کمک آنها هستند. خرس چون از دهان اژدها رهاِیِی ِیافت و آن کَرم

[١] مثنوِی معنوِی مولانا، دفتر چهارم، بخش١٠، تزِیِیف سخن هامان علِیه اللعنة.

[٢] غرر الحکم و درر الکلم (عبد الواحد بن محمّد تِیمِیم آمدِی، متوفاِی ٥٥٠ ق)،

ص ٤١٩.