رفیق الاخیار و انیس الابرار - حسینی‌بیان، سیدمهدی - الصفحة ١١٥ - ائمه ما در اِین باره چه گفته اند؟

امام صادق علِیه السلام مِی‌فرماِید:

إِنَّ أَشَدَّ النَّاسِ بَلَاءً الْأَنْبِيَاءُ ثُمَّ الَّذِينَ يَلُونَهُمْ ثُمَّ الْأَمْثَلُ فَالْأَمْثَلُ؛[١]

گرفتارترِین مردم در دنِیا پِیامبران هستند. سپس کسانِی که از حِیث فضِیلت پس از اِیشان قرار دارند و پس از آنها، آنان‌که با فضِیلت‌تر است از بالا به پاِیِین.

هر که در اِین بزم مقرّب‌تر است

جام بلا بِیشترش مِی‌دهند

زِین سبب بر انبِیا رنج و شکست

از همه خلق جهان افزون‌تر است

در بعضِی موارد دِیده شده است که برخِی از پرندگان وقتِی بچه‌شان پَر و بال در مِی‌آورد، براِی آنکه پرواز کردن را به او ِیاد بدهد، بچ? خود را از آشِیانه بِیرون مِی‌آورد و با خود به جوّ آسمان مِی‌برد و در وسط فضا رها مِی‌سازد، در آغاز بچ? حِیوان قدرِی توأم با حرکت‌هاِی نامنظّم پَر و بال مِی‌زند و وقتِی که خسته مِی‌شود و مِی‌خواهد به زمِین سقوط کند، مادرش او را مِی‌گِیرد و روِی بال‌هاِی خود نگه مِی‌دارد، تا خستگِیش مرتفع شود. آن‌گاه دوباره او را رها مِی‌کند و باز مراقب است تا وقتِی که خسته شد او را نجات مِی‌دهد و بالاخره آن‌قدر اِین عمل را تکرار مِی‌کند تا بچه‌اش پرواز کردن را ِیاد مِی‌گِیرد.

[١] الکافِی (ط ـ الإسلامِیة)، ج ٢، ص ٢٥٢.