رفیق الاخیار و انیس الابرار - حسینیبیان، سیدمهدی - الصفحة ١١٤ - ائمه ما در اِین باره چه گفته اند؟
بِالْهَدِيَّةِ مِنَ الْغَيْبَة؛[١]
خداوند از بند? مؤمنش هر آِینه بلا را به عهده مِیگِیرد، همچنانکه انسان از سفر براِی خانواد? خودش هدِیهاِی را به عهده مِیگِیرد.
رسول اکرم صلِّی الله علِیه و آله نِیز مِیفرماِید:
إِنَّ عَظِيمَ الْبَلَاءِ يُكَافَأُ بِهِ عَظِيمُ الْجَزَاءِ فَإِذَا أَحَبَّ اللَّهُ عَبْداً ابْتَلَاهُ؛[٢]
خداوند زمانِی که بندهاِی را دوست بدارد، او را گرفتار به بلا مِیسازد، همچون مربِّی شنا که شاگرد خود را در عِین اِینکه شنا نمِیداند وارد آب مِیکند، تا او تلاش نماِید و دست و پا بزند و در نتِیجه ورزِیده شود و شناگرِی را ِیاد بگِیرد. انسان اگر ِیک عمر دربار? شنا کتاب بخواند، تا در آب نرود شناگر نمِیشود. زمانِی شناگرِی را مِیآموزد که خود را در آب گرفتار ببِیند و ترس غرق شدن در کار باشد، انسان باِید در دنِیا شدائد ببِیند تا خروج از شدائد را ِیاد بگِیرد. باِید سختِیها بکشد تا پخته و کامل گردد.
بـه سختِی شود پُخته مردِ سفر
به آتش مصفِّی شود سِیم و زر[٣]
[١] الکافِی (ط ـ الإسلامِیة)، ج ٢، ص ٢٥٥.
[٢] همان، ص ٢٥٣.
[٣] سعدِی، غزل شماره ٥٩٧.