رفیق الاخیار و انیس الابرار - حسینیبیان، سیدمهدی - الصفحة ٥٩ - فرق است بِین عالم و عالم نما
محققِی است شاِیسته، بشنوِیم. او مِیگوِید:
در اِین مورد، علم را نباِید مقصر شمرد؛ بلکه باِید آدمِی را خطاکار دانست. ما ندانستهاِیم که چگونه ثواب را از خطا و جاِیز را از ممنوع بشناسِیم و بدِین ترتِیب به قوانِین طبِیعِی و سرشتِی خود پشت پا زدهاِیم. گناهِی بزرگ که هرگز بدون کِیفر نمِیماند را مرتکب شدهاِیم.
اصول آِیِین علمِی و اخلاق صنعتِی در برابر حقِیقت زِیستشناسِی ساقط شدهاند. زندگِی همِیشه به کسانِی که از او توقع بِیجا دارند و قوانِین طبِیعِیاش را پاِیمال مِیکنند، ِیک پاسخ مِیدهد. علوم مواد بِیجان، ما را به دنِیاِیِی کشانده است که متناسب با ما نِیست و ما کورکورانه هر آنچه را که اِین علوم به ما مِیآموزد، با جاندل پذِیرفتهاِیم.
فرد امروزِی کوتهبِین، تخصّصِی، عارِی از موهبت اخلاق، کمهوشِی و براِی اداره خود و هداِیت تشکِیلاتش ناتوان است، در صورتِی که علوم زِیستِی گرانبهاترِین رازها ِیعنِی قوانِین پرورش و تربِیت جسم و جان ما را به عهده گرفته است. با شناساِیِی اِین قوانِین مِیتوان خود را احِیا کرد و از نو ساخت. تا هنگامِی که خصاِیص و سجاِیاِی سرشتِی دست نخورده مانده است، نِیرو و دلِیرِی نِیاکانِی مِیتواند از نو در انسانهاِی امروزِی بِیدار گردد؛ ولِی آِیا هنوز قادرند که چنِین بخواهند؟![١]
[١] انسان موجود ناشناخته، ص ٣٠٥.