پِیشِینه طرح اِین موضوع به معتبر بودن اِین لوح در باب ولاِیت آل البِیت علِیهم السلام برمِی‌‌گردد که مورد عناِیت بسِیارِی از محدّثِین و علماء شِیعه در طول تارِیخ واقع شده است؛ از جمله در کتاب «العقائد الحقّه» تألِیف حضرت آِیت الله العظمِی حاج سِید احمد خوانسارِی قدّس سرّه است که در دقت علمِی و صفاِی باطنِی و صفات عالِیه و کمالِیه انسانِی سرآمد زمان خود بود، به‌‌گونه‌‌اِی که برخِی از معاصرِین، او را تالِی تلو معصوم علِیه السلام مِی‌دانستند.[٢]

اما از اِین لوح در منابع أهل سنّت، سخنِی نقل نشده و شاِید به اِین خاطر باشد كه اهل تسنن به دلاِیلِی از جمله نشر احادِیث بِی‌‌پاِیه‌‌اِی مبنِی بر ممنوعِیت كتابت حدِیث در زمان پِیامبر صلِّی الله علِیه و آله در قرن اول هجرِی، از نگارش حدِیث خوددارِی نمودند و با روِی كار آمدن عمر بن عبدالعزِیز اجازه كتابت

[١] «تواتر اجمالِی» ِیعنِی اگر ِیک «حدِیث» که در سلسله سند آنها افراد معتبر و نامعتبرِی آمده باشد، از مجموع آنها قطع حاصل مِی‌شود که در بِین اِین ناقلان، راوِیان معتبر و قابل اعتمادِی هم وجود دارند، گرچه مشخّصاً براِی ما شناخته شده نِیست اما اجمالا ِیقِین پِیدا مِی‌کنِیم که ِیکِی از آنها معتبر است، در اِین صورت اصطلاحاً به آن «تواتر اجمالِی» مِی‌گوِیند. اِین مسئله شبِیه مسئله «کلي في المعِین» در باب بِیع است.

[٢] مرجع عالِی‌قدر آِیت الله العظمِی حاج سِید احمد خوانسارِی رضِی الله عنه از فقهاء و مراجع طراز اول تهران و از شاگردان مرحوم آخوند خراسانِی، آقاضِیاء الدِین عراقِی و مرحوم حاج شِیخ عبدالکرِیم حائرِی و مرحوم شِیخ محمدرضا دزفولِی است. اِیشان علاوه بر علم و فقاهت، سرشار از طِینت پاک و سجِیه عالِی در زهد و تقواِی زائد الوصف و شهره معاصرِین بود. اِین روحِیه بِی‌اعتناِیِی به دنِیا تا جاِیِی پِیش رفته بود که آن مرحوم مقِید بود که روِی تألِیفات و رساله‌اش «آِیة الله العظمِی» ننوِیسد؛ لذا روِی هِیچ ِیک از رساله‌هاِی اِیشان تعبِیر «آِیة الله العظمِی» چاپ نشده است. وِی در سال ١٣٦٣ شمسِی وفات کرد و در حرم حضرت معصومه علِیها السلام مسجد بالاسر به خاک سپرده شد، (جرعه‌اِی از درِیا، ج٢، ص٦٧٠).