لوح حضرت زهرا - حسینی‌بیان، سیدمهدی - الصفحة ٩٠ - جاِیگاه حسن بن علِی علِیهما السلام در اِین لوح

جاِیگاه حسن بن علِی علِیهما السلام در اِین لوح

«فَجَعَلْتُ حَسَناً مَعْدِنَ عِلْمِِی بَعْدَ انْقِضَاءِ مُدَّةِ أَبِِیهِ»؛ [خداوند فرمود:] حسن را معدن علم خود بعد از انقضاء مدّت عمر پدرش قرار دادم.

بطور کلِی همه امامان معصوم ما داراِی علم و آگاهِی ِیکسانِی هستند، زِیرا که قلوب آنها ظرف علم خداوند است؛ ولِی در اِین خصوص، حسن بن علِی علِیهما السلام وِیژگِی خاصِی نِیز دارد.

«مَعْدِن» از رِیشه «عدن» و اسم مکان به معناِی مَقر و محلّ اقامت و استقرار در ِیک مکان است؛ لذا به «معدِن» که جاِیگاه تمرکز جواهر قِیمتِی از قبِیل طلا، نقره، فِیروزه، عقِیق و امثال آن است، اِین کلمه اطلاق شده است.[١] توصِیف بهشت و بهشتِی‌‌ها به «عدن» در قرآن کرِیم، به معناِی آن است که بهشتِیان در بهشت جاودانه‌ هستند و بهشت همچون باغ‌‌ها و نعمت‌‌هاِی اِین جهان نِیست که زاِیل شدنِی باشد.

حسن بن علِی علِیه السلام که داراِی اوصاف فراوانِی چون بزرگ‌‌منشِی، زِیباروِیِی، خردمندِی، بردبارِی و پرهِیزکارِی و پُرهِیبت بود، اما خداِی متعال در اِین لوح

[١] لسان العرب، ج١٣، ص٢٧٩؛ ر.ک: ترجمة الامام علِی بن ابِی‌طالب، ج٢، ص٢٨٠؛ مناقب امِیر المؤمنِین علِی بن ابِی‌طالب، ص٢٨١؛ شواهد التنزِیل لقواعد التفضِیل، ج١، ص١٠٣.