لوح حضرت زهرا - حسینیبیان، سیدمهدی - الصفحة ٨٥ - بعثت
٣ - در اِین رواِیت شرِیفه که از انبِیاِی عظام اسم برده شده است، در رابطه با جانشِین و وصِی بعضِی، تعبِیر به «أَوْصَِی»، مثل «فَأَوْصَِی آدَمُ إِلَِی شَِیْثٍ» و در بعضِی تعبِیر به «دَفَعَهَا»، مثل «دَفَعَهَا عِمْرَانُ إِلَِی إِبْرَاهِِیمَ الْخَلِِیلِ» شده است تا مِیرسد به رسول خدا صلِّی الله علِیه و آله که مِیفرماِید: «وَ أَنَا أَدْفَعُهَا إِلَِیْكَ ِیا عَلِِیُّ وَ أَنْتَ تَدْفَعُهَا إِلَِی وَصِِیِّكَ وَ ِیدْفَعُهَا وَصِِیُّكَ إِلَِی أَوْصِِیائِكَ مِنْ وُلْدِكَ وَاحِدٍ بَعْدَ وَاحِدٍ ...». مرحوم مجلسِی درباره اِین تعابِیر متغاِیر («أَوْصَِی» و «دَفَعَ»)، بِیانِی دارد که طالبان و فضلاِی محترم مِیتوانند مراجعه بفرماِیند.[١]
همچنِین در قسمتِی از حدِیث طولانى، چنِین آمده است که «مَا مِنْ نَبِِیّ مَضَِی إِلَّا وَ لَهُ وَصِِیّ»؛[٢] هِیچ پِیامبرِی رحلت نکرده، مگر اِینکه براِی او وصِی و جانشِینِی بوده است.
بعثت
«بعثت» از ماده (بعث) به معناِی برانگِیختن و فرستادن و ارسال است و اصطلاحاً در شرع، فرستادن خداوند است انسانِی را به سوِی جن و انس ِیا بعضِی از آنها، تا آنان را به راه حق دعوت کند و شرط آن، دعوِی پِیغمبرِی و اظهار معجزه مِیباشد.[٣]
واضح است که رسِیدن به هدف آفرِینش جنّ و انس و تکامل آنها در جنبههاِی مختلف، بدون بعثتِ انبِیا ممکن نِیست. همچنِین در بعثت انبِیا دو نکته، بسِیار حاِیز اهمِیت است:
اول اِینکه، پِیامبران الهِی فقط مسئولِیت ابلاغ و تعلِیم را برعهده ندارند،
[١] بحار الأنوار (ط - بِیروت)، ج٢٣، ص٥٩.
[٢] الکافِی (ط - الإسلامِیة)، ج١، ص٢٢٤.
[٣] الصحاح: تاج اللغة و صحاح العربِیة، ج١، ص٢٧٣؛ معجم مقاِیِیس اللغة، ج١، ص٢٦٦؛ کتاب العِین، ج٢، ص١١٢.