لوح حضرت زهرا - حسینیبیان، سیدمهدی - الصفحة ٨٣ - کامل شدن نبوت با وصاِیت
ندارد و از غِیر او نمِیترسد و به غِیر او چشم طمع ندارد.
بنابراِین توکل به خدا، ِیعنِی چشم از دست مخلوق برداشتن و هنگامِی كه بندهاِی چنِین شد و از غِیر او ناامِید گشت، اولاً فقط خداترس مِیشود و ثانِیاً به حقِیقت توكل دست مِیِیابد، چنانچه پِیامبر صلِّی الله علِیه و آله در مأمورِیتهاِی خود و در سراسر زندگِی ٦٣ سالهاش، به آنچه مأمور بود عمل و بر خدا توکل مِیکرد.
کامل شدن نبوت با وصاِیت
«إِنِِّی لَمْ أَبْعَثْ نَبِِیّاً فأكملت[١] أَِیَّامُهُ و انْقَضَتْ مُدَّتُهُ إِلَّا جَعَلْتُ لَهُ وَصِِیّاً»؛ به راستِی که من هرگز پِیغمبرِی را مبعوث نکردم که اِیام رسالتش کامل و مدّتش منقضِی بشود، مگر اِینکه براِی او وصِی و جانشِینِی تعِیِین کردهام.
خداوند متعال در اِین لوح، به اِین حقِیقت اشاره فرمود که سنّت «وصاِیت»، سنّت جارِیه الهِی است كه از آدم تا خاتم جارِی بوده[٢] و در قرآن کرِیم نِیز در آِیات متعدّدِی قرِیب به ٣٠ آِیه به «وصِیت» و مشتقّات آن تأکِید نموده است و در جلد ٢٣ بحار الأنوار، باب٢، صفحه ٥٧، تحت عنوان «باب إتصال الوصِیة و ذكر الأوصِیاء من لدن آدم إلى آخر الدهر» رواِیات زِیادِی را در رابطه با وصِیت انبِیاء از آدم تا خاتم با اسم و مشخصات همه آنها نقل کرده است؛ از جمله، رواِیتِی است از حضرت ابِی عبد الله علِیه السلام: «عُرِجَ بِالنَّبِِیِّ صلِّی الله علِیه و آله السَّمَاءَ مِائَةً وَ عِشْرِِینَ مَرَّةً مَا مِنْ مَرَّةٍ إِلَّا وَ قَدْ أَوْصَِی اللَّهُ عزّ و جلّ فِِیهَا إِلَِی النَّبِِیِّ بِالْوَلَاِیةِ لِعَلِِیّ وَ الْأَئِمَّةِ مِنْ بَعْدِهِ علِیهم السلام أَكْثَرَ مِمَّا أَوْصَاهُ بِالْفَرَائِض»؛[٣] نبِی
[١] احتمال دارد که اِین کلمه، متکلم وحده باشد؛ ِیعنِی «فَأکمَلتُ أِیَّامَهُ و انقَضتُ مُدَّتَهُ»!
[٢] الإمامة و التبصرة من الحِیرة، ص٢١، «باب الوصِیة من لدن آدم٧».
[٣] بحار الأنوار (ط - بِیروت)، ج٢٣، ص٦٩.