روح مجرد (يادنامه موحد عظيم و عارف كبير حاج سيد هاشم موسوى حداد) - حسينى طهرانى، سید محمد حسين - الصفحة ٥٠٣ - قرائت حضرت حداد اشعارى را كه مرحوم قاضى براى ايشان مىخواندهاند
|
) قَدْ كَلَّ لِسانى صِفَةُ الدّارِ بِتَجْريدْ |
فى فَضْلِ صِفاتٍ وَ لَقَدْ طالَ بِتَحْميدْ |
|
|
مِن مُقْلَةِ قَلْبى فَأَرَى نورَكَ تَوْحيدْ |
چون در همه جا عكس رخ يار توان ديد |
|
|
ديوانه منم من كه روم خانه به خانه |
|
لا مَطْلَبَ إلّا وَ بِأَيْديكَ مُشَيَّدْ |
لا مُفْضِلَ إلّا وَ بِنُعْماكَ مُقَيَّدْ |
|
|
لا مُفْضِلَ إيّاكَ وَ لا غَيْرَكَ ذُو الْيَدْ |
هر كس به زبانى صفت حمد تو گويد |
|
|
بلبل به نوا خوانى و قمرى به ترانه |
|
لا مَطْلَبَ لى غَيْرُكَ لا وَ الَّذى يوجِدْ |
إنْ اتْهِمُ أوْ اشِمُ أوْ اعْرِقُ انْجِدْ |
|
|
لِلْفَوْزِ إلَى وَصْلِكَ يا مَنْ هُوَ مُنْجِدْ |
گه معتكف ديرم و گه ساكن مسجد |
|
|
يعنى كه تو را مىطلبم خانه به خانه |
[١]
و از جمله اين رباعى را ميخواندند
|
: أقُول زَيْدٌ وَ زَيْدٌ لَسْتُ أعْرِفُهُ |
وَ إنَّما هُوَ قَوْلٌ أنتَ مَعْناهُ |
|
|
وَ كَمْ ذَكَرْتُ حَديثًا لَا اكْتِراثَ بِهِ |
حَتَّى يَجُرُّ إلَى ذِكْراكَ ذِكْراهُ [٢] |
|
و از جمله اين بيت را
|
: كَبُرَتْ هِمَّةُ عَبْدٍ طَمَعَتْ فِى أنْ يَرَاكا |
أوَ ما حَسْبُ لِعَيْنٍ أنْ تَرَى مَنْ قَدْ رَءَاكا [٣] |
|
______________________________ [١] از جمله ابيات مخمّسى است در استقبال غزل منسوب به هلالى يا خيالى كه شيخ بهاء الدّين عاملى نيز در اشعار مشهوره خود به استقبال آن رفته است. (م
[٢] «) من كلمه زَيْد را بر زبان مىآورم، در حاليكه من هيچگاه زيد را نشناختهام؛ و اين كلمه گفتارى است كه تو معنى و مفهوم و مراد از آن هستى!
و چه بسيار مطالب و حكاياتى را ذكر كردهام كه ابداً بدانها اعتنا نداشتهام؛ و منظور و مقصودم از ذكر آنها اين بوده است كه ذكر آنها مرا به ذكر تو بكشاند و منجرّ به گفتگو و سخن از تو گردد
[٣] «». بزرگ است همّت و توانائى بندهاى كه طمع در آن بندد كه تو را ببيند! آيا اين مقدار براى ديدگان بنده كفايت نمىكند كه ببيند كسى را كه وى تو را ديده است؟!»