روح مجرد (يادنامه موحد عظيم و عارف كبير حاج سيد هاشم موسوى حداد) - حسينى طهرانى، سید محمد حسين - الصفحة ٨٤ - تشريح حضرت حداد وقايع عاشورا را همچون امام حسين
|
چشمِ حسّ افسرده[١] بر نقش قمر |
تو قمر مىبينى و او مستقرّ |
|
|
اين دوئى، اوصاف ديده أحول است |
ورنه اوّل آخِر، آخر اوّل است |
|
|
هين گذر از نقش خُم، در خم نگر |
كاندر او بحرى است بى پايان و سر |
|
|
پاك از آغاز و آخر آن عِذاب[٢] |
مانده محرومان ز قهرش در عَذاب |
|
|
اينچنين خم را تو دريا دان يقين |
زنده از وى آسمان و هم زمين |
|
|
گشته دريائى دوئى در عين وصل |
شد ز سو در بى سوئى در عين وصل |
|
|
بلكه وحدت گشته او را در وصال |
شد خطاب او خطاب ذو الجلال[٣] |
|
آرى، مرگ براى سيّد الشّهداء سيّد مظلومان ٧ عين درجه و ارتقاء و فوز و نجاح است. لهذا در روايت وارده در مبحث «معاد شناسى» آمد كه در روز عاشورا هر چه آتش جنگ افروختهتر مىشد و مصائب آنحضرت افزون تر، چهره منوّرش بر افروختهتر و شادابتر مىشد.
تشريح حضرت حدّاد وقايع عاشورا را همچون امام حسين ٧
وَ كَانَ الْحُسَيْنُ عَلَيْهِ السَّلَامُ وَ بَعْضُ مَنْ مَعَهُ مِنْ خَصَآئِصِهِ تُشْرِقُ أَلْوَانُهُمْ وَ تَهْدَأُ جَوَارِحُهُمْ وَ تَسْكُنُ نُفُوسُهُمْ. فَقَالَ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ:
انْظُرُوا لَا يُبَالِى بِالْمَوْتِ!
فَقَالَ لَهُمُ الْحُسَيْنُ عَلَيْهِ السَّلَامُ: صَبْرًا بَنِى الْكِرَامِ! فَمَا الْمَوْتُ إلَّا قَنْطَرَةٌ يَعْبُرُ بِكُمْ عَنِ الْبُؤْسِ وَ الضَّرَّآءِ إلَى الْجِنَانِ الْوَاسِعَةِ وَ النَّعِيمِ الدَّآئِمَةِ. فَأَيُّكُمْ يَكْرَهُ أَنْ يَنْتَقِلَ مِن سِجْنٍ إلَى قَصْرٍ
[١] -
...!؟ يعنى حقيقت قمر و ماه آسمانى يك چيز بيش نيست، امّا چشم حسّ كه افسرده و ناتوان است صورت آنرا در آب و آينه يك چيز ثابت و مستقرّى مىبيند؛ امّا تو كه داراى عقل و ادراك هستى حقيقت قمر را كه ستاره سيّار و متحرّكى است و داراى منازل و أشكال مختلف است مشاهده مىنمائى
[٢] -! عِذاب: جمع عَذْب به معنى آب گوارا
[٣] -«
. مثنوى معنوى» ملّاى رومى، جلد ششم، از طبع آقا ميرزا محمود، ص ٥٧٠ و ٥٧١؛ و از طبع ميرخانى ص ٥٥٠ تا ص ٥٥٢