روح مجرد (يادنامه موحد عظيم و عارف كبير حاج سيد هاشم موسوى حداد) - حسينى طهرانى، سید محمد حسين - الصفحة ٦٠٦ - اشعار شبسترى در طلوع نور توحيد

زهى مطرب كه از يك نغمه خوش‌

زند در خرمن صد زاهد آتش‌

زهى ساقى كه او از يك پياله‌

كند بيخود دو صد هفتاد ساله‌

رود در خانقه مستِ شبانه‌

كند افسوسِ صوفى را فسانه‌

و گر در مسجد آيد در سحرگاه‌

نبگذارد در او يك مرد آگاه‌

رود در مدرسه چون مست مستور

فقيه از وى شود بيچاره مخمور

ز عشقش زاهدان بيچاره گشته‌

ز خان و مان خود آواره گشته‌

يكى مؤمن دگر را كافر او كرد

همه عالم پر از شور و شر او كرد

خرابات از لبش معمور گشته‌

مساجد از رخش پر نور گشته‌

همه كار من از وى شد ميسَّر

بدو ديدم خلاص از نفس كافر

دلم از دانش خود صد حُجُب داشت‌

ز عُجب و نخوت و تلبيس و پنداشت‌

در آمد از درم آن بت سحرگاه‌

مرا از خواب غفلت كرد آگاه‌

ز رويش خلوت جان گشت روشن‌

بدو ديدم كه تا خود كيستم من‌

چو كردم در رخ خوبش نگاهى‌

بر آمد از ميان جانم آهى‌

مرا گفتا كه اى شيّاد سالوس‌

به سر شد عمرت اندر نام و ناموس‌

ببين تا عِلم و كِبر و زهد و پنداشت‌

ترا اى نارسيده، از كه واداشت‌

نظر كردن به رويم نيم ساعت‌

همى ارزد هزاران ساله طاعت‌

على الجمله رخ آن عالم آرا

مرا با من نمود آن دم سراپا

سيه شد روى جانم از خجالت‌

ز فوت عمر و ايّام بطالت‌

چو ديد آن ماه كز روى چه خورشيد

كه ببريدم من از جان خود امّيد

يكى پيمانه پر كرد و به من داد

كه از آب وى آتش در من افتاد

كنون گفت: از مِى بى رنگ و بى بو

نقوش تخته هستى فرو شو

چه آشاميدم آن پيمانه را پاك‌

در افتادم ز مستى بر سر خاك‌

كنون نه نيستم در خود نه هستم‌

نه هشيارم نه مخمورم نه مستم‌