روح مجرد (يادنامه موحد عظيم و عارف كبير حاج سيد هاشم موسوى حداد) - حسينى طهرانى، سید محمد حسين - الصفحة ٥٩ - سر واقعى در اظهارات اشكال كنندگان، اباء از هيمنه ولايت حضرت حاج سيد هاشم بود

ذُكِرَ الَّذِينَ مِنْ دُونِهِ إِذا هُمْ يَسْتَبْشِرُونَ.[١]

«و در موقعيكه خداوند به وحدانيّت ياد شود، دلهاى آنانكه به آخرت ايمان ندارند مشمئزّ و ناراحت ميگردد؛ و زمانيكه سخن از غير وحدت ذات اقدس او به ميان آيد، ايشان خوشحال و مسرور مى‌شوند.»

وَ جَعَلْنا عَلى‌ قُلُوبِهِمْ أَكِنَّةً أَنْ يَفْقَهُوهُ وَ فِي آذانِهِمْ وَقْراً وَ إِذا ذَكَرْتَ رَبَّكَ فِي الْقُرْآنِ وَحْدَهُ وَلَّوْا عَلى‌ أَدْبارِهِمْ نُفُوراً.[٢]

«و ما بر روى دلهايشان غلافهائى و پوششهائى قرار داده‌ايم تا نفهمند و ادراك ننمايند، و در گوشهايشان سنگينى گذارده‌ايم. و زمانيكه تو پروردگارت را در قرآن به وحدانيّت ياد كنى، پشت نموده و با نفرت و انزجار دور مى‌شوند.»

ذلِكُمْ بِأَنَّهُ إِذا دُعِيَ اللَّهُ وَحْدَهُ كَفَرْتُمْ وَ إِنْ يُشْرَكْ بِهِ تُؤْمِنُوا فَالْحُكْمُ لِلَّهِ الْعَلِيِّ الْكَبِيرِ.[٣]

«اى مردم! اين بدان علّت است كه چون خداوند به وحدانيّت ياد شود، شما كافر مى‌شويد؛ و اگر با خدا شريكى قرار داده شود ايمان مى‌آوريد. پس حكم و فرمان مختصّ خداوند بالا مرتبه و بزرگ صفت است!»

حقير در اينجا تنها ماندم و از آن گروه و جمعيّت كه همه اظهار دوستى و سابقه آشنائى داشتند، يك نفر با من بر نخاست؛ و تنها ماندم به تمام معنى الكلمه. لذا چاره در آن ديدم كه از آن گروه كناره گيرى كنم و فقط با چند نفر جوان پاكدل فقير اهل مسجد، مجالسى خصوصى بر اساس استاديّت و مربّى بودن حضرت آقاى حدّاد داشته باشيم.

تا بحال براى حقير چند بار در مدّت عمر چنان اتّفاق افتاده كه سخن‌

[١] -

آيه ٤٥، از سوره ٣٩: الزّمر

[٢] - آيه ٤٦، از سوره ١٧: الإسرآء

[٣] - آيه ١٢، از سوره ٤٠: غافر