روح مجرد (يادنامه موحد عظيم و عارف كبير حاج سيد هاشم موسوى حداد) - حسينى طهرانى، سید محمد حسين - الصفحة ٥٨٠ - قرائت حاج سيد هاشم أشعارى از«ديوان مغربى» را

٨٧ به چار ميخ طبيعت بدوخته محكم‌

به حبس شش جهت كون مبتلا مانده‌

هر آنكه ديد مرا گفت در چنين حالت‌

ببين ببين ز كجا آمده كجا مانده‌

شب است و راه بيابان و من ز قافله دور

غريب و عاجز و مسكين، ضعيف و وامانده‌

كجاست پرتو حسنت كه رهنما گردد

كه هست جان من از راه و رهنما مانده‌

شده ز دورى خورشيد مغربىّ حقير

به سان ذرّه سرگشته در هوا مانده [١]

: كس نيست كزو به سوى تو راهى نيست‌

بى هستى او سنگ و گِل و كاهى نيست‌

يك ذرّه ز ذرّات جهان نتوان يافت‌

كاندر دل او ز مهر تو ماهى نيست [٢]

تا من ز عدم سوى وجود آمده‌ام‌

از بهر تشهّد به شهود آمده‌ام‌

تا من ز قيام در قعود آمده‌ام‌

در پيش رخ تو در سجود آمده‌ام [٣]

تو مست خودىّ و ما همه مست به تو

تو هست خودىّ و ما همه هست به تو

تا نسبت ما به تو بود از همه روى‌

داديم ازين سبب همه دست به تو [٤]