روح مجرد (يادنامه موحد عظيم و عارف كبير حاج سيد هاشم موسوى حداد) - حسينى طهرانى، سید محمد حسين - الصفحة ٥٧٨ - قرائت حاج سيد هاشم أشعارى از«ديوان مغربى» را

٤٨ مرا كه نسخه مجموع كاينات توأم‌

روا مدار به خوارى فكنده بر سر خاك‌

به ساحل ار چه فكندى به بحر

باز آرم كه موج بحر محيط توام نيم خاشاك‌

ظهور تو به من است و وجود من از تو

وَ لَسْتَ تَظْهَرُ لَوْلاىَ، لَمْ أكُنْ لَوْلاكْ‌

تو آفتاب منيرىّ و مغربى سايه‌

ز آفتاب بود سايه را وجود و هلاك [١]

: ديده‌اى وام كنم از تو به رويت نگرم‌

زانكه شايسته ديدار تو نبود نظرم [٢]

چون ترا هر نفسى جلوه به حسنى دگر است‌

هر نفس زان نگران در تو به چشمى دگرم‌

توئى از منظر چشمم نگران بر رخ خويش‌

كه توئى مردمك ديده و نور بَصَرم‌

: إذا رامَ عاشِقُها نَظْرَةً

و لَم يَستَطِعها فَمِن لُطفِها

أعارَتهُ طَرْفًا رءَاها بِهِ‌

فكانَ البَصيرُ بِها طَرْفَها