روح مجرد (يادنامه موحد عظيم و عارف كبير حاج سيد هاشم موسوى حداد) - حسينى طهرانى، سید محمد حسين - الصفحة ٥٣١ - ابيات«مثنوى» در فتوت و اخلاص أمير المؤمنين

پيش من اين تن ندارد قيمتى‌

بى تن خويشم فَتى‌ ابْنُ الْفَتِى‌

خنجر و شمشير شد ريحان من‌

مرگ من شد بزم و نرگسدان من‌

آنكه او تن را بدين سان پى كند

حرص ميرىّ و خلافت كى كند؟

زان به ظاهر كوشَد اندر جاه و حكم‌

تا اميران را نمايد راه و حكم‌

تا بيارايد به هر تن جامه‌اى‌

تا نويسد او به هر كس نامه‌اى‌

تا اميرى را دهد جان دگر

تا دهد نخل خلافت را ثمر

ميرى او بينى اندر آن جهان‌

فكرت پنهانيت گردد عيان‌

هين گمان بد مبر اى ذو لباب‌

با خود آ و اللهُ أعلمْ بالصّواب‌

گفت أمير المؤمنين با آن جوان‌

كه به هنگام نبرد اى پهلوان‌

چون خدو انداختى بر روى من‌

نفْس جنبيد و تبه شد خوى من‌

نيم بهر حق شد و نيمى هوا

شركت اندر كار حق نبود روا

تو نگاريده كف موليستى‌

آنِ حقّى، كرده من نيستى‌

نقش حقّ را هم به امر حقّ شكن‌

بر زُجاجه دوست سنگ دوست زن‌

گَبر اين بشنيد و نورى شد پديد

در دل او تا كه زُنّارش بُريد

گفت: من تخم جفا مى‌كاشتم‌

من ترا نوعى دگر پنداشتم‌

تو ترازوى أحد خو بوده‌اى‌

بل زبانه هر ترازو بوده‌اى‌

تو تبار و اصل خويشم بوده‌اى‌

تو فروغ شمع كيشم بوده‌اى‌