روح مجرد (يادنامه موحد عظيم و عارف كبير حاج سيد هاشم موسوى حداد) - حسينى طهرانى، سید محمد حسين - الصفحة ٥٢٩ - ابيات«مثنوى» در فتوت و اخلاص أمير المؤمنين

) آلت حقّى تو، فاعل دست حقّ‌

چون زنم بر آلت حقّ طَعْن و دَقّ؟

: غير تو هر چه خوش است و ناخوش است‌

آدمى سوز است و عين آتش است‌

هر كه را آتش پناه و پشت شد

هم مجوسى گشت و هم زردشت شد

كُلُّ شَىْ‌ءٍ ما خَلا اللَهْ باطِلُ [١]

إنَّ فَضْلَ اللهِ غَيْمٌ هاطِلُ‌

باز رو سوى علىّ و خونيش‌

و ان كرم با خونى و افزونيش‌

گفت: دشمن را همى بينم به چشم‌

روز و شب بر وى ندارم هيچ خشم‌

زانكه مرگم همچو جان خوش آمده است‌

مرگ من در بعث، چنگ اندر زده است‌

مرگِ بى مرگى بود ما را حلال‌

برگ بى برگى بود ما را نوال‌

برگ بى برگى ترا چون برگ شد

جان باقى يافتىّ و مرگ شد

ظاهرش مرگ و به باطن زندگى‌

ظاهرش أبتَر [٢] نهان پايندگى‌

از رحم زادن جَنين را رفتن است‌

در جهان او را ز نو بشكفتن است‌

آنكه مردن پيش جانش تهلكه است‌

حكم لا تُلْقوا [٣] نگيرد او به دست‌

ألا كُلُّ شَىْ‌ءٍ ما خَلا اللَهُ باطِلٌ‌

وَ كُلُّ نَعيمٍ لا مَحالَةَ زآئِلٌ (تعليقه)