روح مجرد (يادنامه موحد عظيم و عارف كبير حاج سيد هاشم موسوى حداد) - حسينى طهرانى، سید محمد حسين - الصفحة ٤٧٧ - بعضى از مكاتيب حاج سيد هاشم حداد به خط خود براى حقير
بيننده، پوششهائى هستند كه او خود را با اين پوششها مستور ميدارد؛ به علّت آنكه اوست وجود، و وجود واحد است.
بنابراين، معرفت و شناسائى در حقّ هر مصنوع و موجود حادث و مخلوقى آنست كه: آنرا در جائى قرار دهيم كه دلالت بر آن وجود واحد بنمايد. چرا كه هر جائيكه افتراق و جدائى در عالم مشاهده شود، اصلش و مبدأش و محلّ اجتماعش ذات أقدس اوست. و بواسطه اين نكته است كه ظواهر گواهى بر غيبشان ميدهند.
پس اوست آغازگر هر چيز، و بازگرداننده آن، و اوست فعّال در قدرت و سلطنتش. هر كار را كه بخواهد ميكند؛ و فعّال است در برابر خواسته هايش. عارفان ميباشند كه از او و اسماء و صفات و افعالش اطّلاع دارند و او را مىشناسند
٨-». بسم الله الرّحمن الرّحيم
التَّوْحيدُ هُوَ الاصْلُ وَ إلَيْهِ الطَّريقُ؛ وَ هُوَ الْقُطْبُ وَ عَلَيْهِ التَّحْليقُ. وَ هُوَ تاجُ الْعارِفينَ وَ بِهِ سادوا؛ وَ بِأخْلاقِهِ تَخَلَّقوا وَ لَهُ انْقادوا. هُوَ بِهِمْ بَرٌّ وَصولٌ؛ مِنْهُ الْبِدايَةُ وَ إلَيْهِ الْوُصولُ.
نَوَّرَ قُلوبَهُمْ بِالْحِكْمَةِ وَ الإيمانِ؛ وَ شَرَحَ صُدورَهُمْ فَتَخَلَّقوا بِالْقُرْءَانِ. فَفَهِموا مَعانِيَهُ وَ بانَ لَهُمُ الْمُرادُ؛ فَدامَتْ فِكْرَتُهُمْ فيهِ فَمَنَحَهُمُ السُّهادُ؛ وَ ما عَرَّجوا عَلَى أهْلٍ وَ لا أوْلادٍ؛ وَ لَمْ يُشْرِكوا بِعِبادَةِ رَبِّهِمْ أحَدًا.
هُوَ الضّياءُ بِمِشْكوةِ قَلْبِ الْعارِفِ؛ عَنْهُ يَنْطِقُ وَ بِهِ يُكاشِفُ. وَ لَمْ يَلْتَفِتْ إلَى ما هُوَ سِواهُ؛ وَ لَمْ يَدَّخِرْ سِوَى مَوْلاهُ. وَ هُوَ حَياتُهُ وَ نُشورُهُ؛ وَ بِهِ أشْرَقَتْ شَمْسُهُ وَ نورُهُ. يَمُدُّهُ بِدَقآئِقِ الْمَعانى؛ فَيُمَيِّزُ بَيْنَ الْباقى مِنْهُ وَ الْفانى.