ترجمه كامل الزيارات - ذهني تهراني، سيد محمد جواد - الصفحة ٩٩٣

حديث چهارم ترجمه:

(١) پدرم رحمة اللَّه عليه از محمّد بن يحيى، از احمد بن محمّد، از محمّد بن اسماعيل بن بزيع، از برخى اصحابش بطور مرفوعه از ابى عبد اللَّه ٧ نقل كرده! وى گفت: محضر مبارك حضرت عرض كردم: ما در مكّه يا در مدينه يا در حائر و يا در جاهايى كه اميد فضل در آن مى‌رود مى‌باشيم، بسا يكى از ما براى وضوء از مكانش خارج شده ديگرى جايش را اتخاذ مى‌كند حكم آن چيست؟

حضرت فرمودند:

در آن روز و شب وى احق و اولى به آن مكان مى‌باشد.

حديث پنجم ترجمه:

(٢) ابو العبّاس محمّد بن جعفر، از محمّد بن الحسين بن ابى الخطّاب، از منيع، از صفوان بن يحيى، از صفوان بن مهران الجمّال، از حضرت ابى عبد اللَّه ٧ نقل كرده كه آن حضرت فرمودند:

كمترين چيزى كه زائر امام حسين ٧ بدست مى‌آورد اين است كه در مقابل هر يك حسنه‌اى كه از او صادر شود.

حق تعالى هزار هزار حسنه به او پاداش دهد و در قبال هر يك سيئه‌اى كه مرتكب شود تنها يك سيئه برايش منظور مى‌كند و يكى كجا و هزار هزار تا كجا؟! سپس حضرت فرمودند:

اى صفوان، بشارت باد تو را، خداوند متعال فرشتگانى دارد كه با آنها تازيانه‌اى از نور بود و هر گاه فرشتگان حافظ و نگهبان بخواهند بر زائر امام حسين ٧ سيئه‌اى بنويسند، فرشتگان به حافظين مى‌گويند:

از اين كار خود دارى كنيد، آنها خود را از آن باز مى‌دارند و وقتى زائر عمل حسنه‌اى انجام دهد فرشتگان به حافظين مى‌گويند: