ترجمه كامل الزيارات - ذهني تهراني، سيد محمد جواد - الصفحة ٨٣٠ - باب نودم حائر حسينى

حديث دوّم ترجمه:

(١) على بن الحسين و جماعتى از سعد بن عبد اللَّه، از محمّد بن عيسى، از ابى هاشم جعفرى، وى مى‌گويد:

من و محمّد بن حمزه بر حضرت عسكرى ٧ وارد شده و عيادتش كرديم در حالى كه آن حضرت بيمار بودند، حضرت به ما فرمودند:

از مال من گروهى را به حائر گسيل داريد.

ما وقتى از خدمتش مرخص شده و بيرون آمديم، محمّد بن حمزه به من گفت:

حضرت ما را به حائر سوق دادند در حالى كه خود ايشان به منزله همان كسى است كه در حائر مى‌باشد (يعنى حضرت سيد الشهداء).

ابو هاشم مى‌گويد: دوباره نزد حضرتش رفته مقاله محمّد بن حمزه را محضرش گفتم، حضرت فرمودند.

اين طور نيست كه او مى‌گويد، خداوند متعال مواضعى دارد كه مى‌خواهد در آنها عبادت شود و حائر حسينى از آنها است.

حديث سوّم (٢) حسين بن احمد بن مغيره مى‌گويد:

ابو محمّد حسن بن احمد بن علىّ رازى معروف به «و هوردى» در نيشابور اين حديث را برايم نقل كرد و در پايان آن فقره‌اى غير از آنچه در دو حديث اوّل‌