ترجمه كامل الزيارات - ذهني تهراني، سيد محمد جواد - الصفحة ٤٥٩ - باب پنجاه و چهارم ثواب كسى كه زيارت امام حسين

بر آن حضرت داخل شده و سلام كرده و محضرش عرض كردم:

فدايت شوم: همه گروه از مردم حضرت حسين ٧ را زيارت مى‌كنند، چه كسانى كه به اين امر عرفان و شناخت دارند (امر ولايت) و چه آنان كه منكر آن مى‌باشند و نيز زنان سوار مراكب شده و به زيارت آن حضرت مى‌روند و اين زيارت‌ها در حالى واقع مى‌شود كه زيارت‌كنندگان مشهور و مشخص شده‌اند كه از دوستان اين خاندان هستند و من چون اين شهرت را در خارج حسّ كرده و لمس نمودم از رفتن به زيارت خوددارى نمودم، وظيفه در اينجا چيست؟

راوى مى‌گويد:

امام ٧ مكث طولانى نموده و جواب من را ندادند سپس روى مبارك به من نموده و فرمودند: اى عراقى اگر آنها خود را آشكار و مشهور نمودند تو خود را مشهور نساز به خدا قسم هيچ كسى به زيارت حضرت امام حسين ٧ نمى‌آيد در حالى كه عارف به حق آن جناب باشد مگر آنكه حق تعالى گناهان گذشته و آينده‌اش را مى‌آمرزد.

حديث پانزدهم ترجمه:

(١) حسين بن محمّد بن عامر، از معلّى بن محمّد، از ابى داود و مسترق، از برخى اصحاب، از مثنى حنّاط، از ابى الحسن اول (حضرت موسى بن جعفر) عليهما السّلام، وى‌