ترجمه كامل الزيارات - ذهني تهراني، سيد محمد جواد - الصفحة ٣٥٠ - باب سى و پنجم گريستن حضرت على بن حسين بر حسين بن على سلام اللَّه عليهم

حديث دوّم ترجمه:

(١) محمّد بن جعفر رزّاز، از دائى خود محمّد بن الحسين بن أبى الخطّاب زيّات، از على بن اسباط، از اسماعيل بن منصور، از برخى اصحاب نقل كرده كه او گفت:

غلام على بن الحسين عليهما السّلام به صفّه سر پوشيده‌اى كه تعلّق به امام سجّاد ٧ داشت و آن جناب در آنجا پيوسته در حال سجود و گريه بودند نزديك شد و به حضرت عرض نمود:

اى آقاى من، اى على بن الحسين آيا وقت تمام شدن حزن و غصّه شما هنوز نرسيده؟

حضرت سر مبارك از زمين برداشته و متوجّه او شده و فرمودند:

واى بر تو يا فرمودند: مادرت به عزايت بنشيند به خدا قسم حضرت يعقوب در حادثه‌اى بس كمتر و واقعه‌اى ناچيزتر از آنچه من ديدم شكايت به پروردگار نمود و اظهار كرد: يا أَسَفى‌ عَلى‌ يُوسُفَ‌ (وا اسفا بر فراق يوسفم).

با اينكه ايشان تنها يك فرزندش را از دست داده بود ولى من ديدم كه پدرم و جماعتى از اهل بيت من را در دور من سر بريدند.

راوى گفت:

حضرت على بن الحسين عليهما السّلام به فرزندان عقيل ميل و توجّه خاصّى داشتند. به حضرت عرض شد: چه طور به اين بنى اعمامتان (اولاد عقيل) توجّه و تمايل داريد نه به آل و فرزندان جعفر؟