ترجمه كامل الزيارات - ذهني تهراني، سيد محمد جواد - الصفحة ٣٢٩ - باب سى و دوّم ثواب كسى كه بر حضرت حسين بن علىّ عليهما السّلام گريه كند

حديث ششم ترجمه:

(١) محمّد بن عبد اللَّه بن جعفر حميرى، از پدرش، از على بن محمّد بن سالم، از محمّد بن خالد، از عبد اللَّه بن حمّاد بصرى، از عبد اللَّه بن عبد الرحمن اصم، از مسمع بن عبد الملك كردين بصرى نقل كرده كه وى گفت:

حضرت ابو عبد اللَّه ٧ به من فرمودند:

اى مسمع تو از اهل عراق هستى، آيا به زيارت قبر حسين ٧ مى‌روى؟

عرض كردم: خير، من نزد اهل بصره مردى مشهور هستم و نزد ما كسانى هستند كه خواسته اين خليفه را طالب بوده و دشمنان ما از گروه ناصبى‌ها و غير ايشان بسيار بوده و من در امان نيستم از اينكه حال من را نزد پسر سليمان گزارش كنند.

در نتيجه او با من كارى كند كه عبرت ديگران گردد لذا احتياط كرده و به زيارت آن حضرت نمى‌روم.

حضرت به من فرمودند:

آيا ياد مى‌كنى مصائبى را كه براى آن جناب فراهم كرده و آزار و اذيت‌هائى كه به حضرتش روا داشتند؟

عرض كردم: بلى.

رت فرمودند:

آيا به جزع و فزع مى‌آئى؟

عرض كردم: بلى به خدا قسم و بخاطر ياد كردن مصائب آن بزرگوار چنان غمگين و حزين مى‌شوم كه اهل و عيالم اثر آن را در من مشاهده مى‌كنند و چنان حالم دگرگون مى‌شود كه از خوردن طعام و غذا امتناع نموده و بوضوح علائم حزن و اندوه در صورتم نمايان مى‌گردد.

حضرت فرمودند:

خدا رحمت كند اشگ‌هاى تو را (يعنى خدا بواسطه اين اشگ‌ها تو را رحمت‌