ترجمه كامل الزيارات - ذهني تهراني، سيد محمد جواد - الصفحة ٢٦٢ - باب بيست و ششم گريستن تمام مخلوقات بر حضرت حسين بن على عليهما السّلام

حديث هفتم ترجمه:

(١) محمّد بن عبد اللَّه، از پدرش، از على بن محمّد بن سالم، از محمّد بن خالد، از عبد اللَّه بن حمّاد بصرى، از عبد اللَّه بن عبد الرحمن اصم، از عبد اللَّه بن مسكان، از ابو بصير نقل كرده كه وى گفت:

محضر مبارك امام صادق ٧ بوده و براى آن جناب سخن مى‌گفتم در اين هنگام يكى از فرزندان حضرت داخل شد.

امام ٧ به او فرمودند: بارك اللَّه و او را به سينه خود چسبانده و وى را بوسيده و فرمودند:

خدا ذليل كند كسانى را كه شما را ذليل كنند و انتقام كشد از آنان كه به شما ظلم كنند، و خوار كند افرادى را كه شما را خوار كنند، و لعنت كند اشخاصى را كه شما را مى‌كشند و خدا ولى و حافظ و ناصر شما باشد، زنان و انبياء و صديقين و شهداء و فرشتگان آسمان بسيار بر شما گريستند، سپس آن حضرت گريسته و فرمودند:

اى ابو بصير هر گاه به بچه‌هاى حضرت حسين ٧ مى‌نگرم به واسطه مصيبت و ظلمى كه به پدرشان و خودشان شده حالتى به من دست مى‌دهد كه قابل كنترل نيست.

اى ابو بصير: فاطمه عليها السّلام بر آن حضرت گريست و زجّه زده و به دنبال آن جهنّم فريادى كشيد و جيغى زد كه فرشتگان حافظ و نگهبان بر آن، صداى گريه دوزخ را شنيدند و سريع آماده شدند آن را كنترل كنند زيرا خوف آن بود كه از درون دوزخ آتش زبانه كشد يا دود آن بيرون رفته و اهل زمين را بسوزاند لذا تا مادامى كه دوزخ گريان و نالان است فرشتگان حافظ آن را مهار كرده و به جهت خوف و هراسى كه بر اهل زمين دارند آن را محافظت نموده و درب‌هاى آن را محكم بسته‌اند ولى در عين حال دوزخ ساكت و آرام نمى‌شود مگر صداى فاطمه عليها السّلام آرام گردد.