ترجمه كامل الزيارات - ذهني تهراني، سيد محمد جواد - الصفحة ٨٤٢ - باب نود و يكم شفاء بودن تربت قبر حضرت امام حسين

داشته (١) و در معرض قرار ندهند مسلما با هيچ شيئى تماس پيدا نكرده و هيچ كسى از آن تناول ننموده مگر در همان ساعت از مرض و بيمارى كه دارد افاقه پيدا مى كند، و سرگذشت اين تربت نظير سرگذشت حجر الاسود است كه صاحب آفات و امراض و كفر و جاهليّت با آن تماس پيدا مى‌كردند و پس از تماس مرض و عيب و نقصى كه داشتند برطرف مى‌شد.

اين سنگ در بدو امر همچون ياقوت سفيد و شفافى بود كه پس از اين تماس‌ها و اصابت اين اشياء آلوده با آن رفته رفته رنگش تيره و سياه شد و به اين صورتى كه اكنون مى‌بينى درآمد.

اين تربت نيز به واسطه تماس با اشياء آلوده و افراد ناصالح خاصيت و اثرش زائل گردد و آن تاثيرى را كه بايد داشته باشد ندارد لذا تو نمى‌توانى اثر مطلوب را از آن بهره بردارى كنى.

محضر مباركش عرض كردم: مگر بآن چه مى‌كنم؟

حضرت فرمودند:

وقتى آن را اظهار كرده و در معرض قرار دادى با آن همان عملى را كرده كه ديگران مى‌كنند، يعنى آن را مورد استخفاف قرار داده و سبك مى‌شمارى از اين رو بسا آن را در خورجين انداخته و در بين اشياء آلوده مى‌گذارى در نتيجه اثرى را كه از آن انتظار دارى نخواهى ديد و آن از تربت زائل گرديده. خدمتش عرضه داشتم: فدايت شوم واقع امر همين است و صحيح مى‌فرمائيد.

سپس حضرت فرمودند: احدى آن را اخذ نكرده مگر آنكه جاهل است به كيفيّت اخذ و رعايت آداب آن لذا بر ايشان سالم نمى‌ماند.

محضرش عرض كردم: فدايت شوم چگونه آن را بردارم تا اخذ من نظير اخذ شما باشد؟

حضرت فرمودند:

آيا مقدارى از آن را به تو بدهم؟