ترجمه كامل الزيارات - ذهني تهراني، سيد محمد جواد - الصفحة ٣٨٢ - باب چهلم دعاء نمودن رسول خدا

براى ما به جزع آمده و بخاطر ما سوخته‌اند را ترحم فرما (١)، بار خدايا به فريادهائى كه بخاطر ما بلند شده برس، خداوندا من اين ابدان و اين ارواح را نزد تو امانت قرار داده تا در روز عطش اكبر كه بر حوض كوثر وارد مى‌شوند آنها را سيراب نمائى.

و پيوسته امام ٧ در سجده اين دعاء را مى‌خواندند و هنگامى كه از آن فارغ شدند عرض كردم:

فدايت شوم اين فقرات و مضامين ادعيه‌اى كه من از شما شنيدم اگر شامل كسى شود كه خداوند عزّ و جلّ را نمى‌شناسد گمانم اين است كه آتش دوزخ هرگز به آن فائق نيايد!!! به خدا سوگند آرزو دارم آن حضرت (حضرت امام حسين ٧) را زيارت كرده ولى به حج نروم.

امام ٧ به من فرمودند:

چقدر تو به قبر آن جناب نزديك هستى، پس چه چيز تو را از زيارتش باز مى‌دارد؟

سپس فرمودند:

اى معاويه زيارت آن حضرت را ترك مكن.

عرض كردم: فدايت شوم نمى‌دانستم كه امر چنين بوده و اجر و ثواب آن اين مقدار است.

حضرت فرمودند:

اى معاويه كسانى كه براى زائرين امام حسين ٧ در آسمان دعاء مى‌كنند به مراتب بيشتر هستند از آنان كه در زمين براى ايشان دعاء و ثناء مى‌نمايند.

محمّد بن عبد اللَّه بن جعفر حميرى از پدرش، از على بن محمّد بن سالم، از عبد اللَّه بن حمّاد بصرىّ از عبد اللَّه بن عبد الرّحمن اصم از معاوية بن وهب نقل كرده كه وى گفت: