ترجمه كامل الزيارات - ذهني تهراني، سيد محمد جواد - الصفحة ٣٣٨ - باب سى و سوّم ثواب كسى كه بواسطه گفتن شعر در مصيبت حضرت امام حسين

باب سى و سوّم ثواب كسى كه بواسطه گفتن شعر در مصيبت حضرت امام حسين ٧ گريه كند و ديگران را بگرياند

حديث اوّل ترجمه:

(١) ابو العباس قرشى، از محمّد بن الحسين بن ابى الخطّاب، از محمّد بن اسماعيل، از صالح بن عقبه، از ابى هارون مكفوف نقل كرده كه وى گفت:

حضرت ابو عبد اللَّه ٧ فرمودند:

اى ابا هارون آيا شعرى در مصيبت امام حسين ٧ برايم مى‌خوانى؟

ابا هارون مى‌گويد: پس براى آن حضرت شعرى خواندم و آن جناب گريست.

سپس فرمودند:

همان طورى كه پيش خود شعر و مرثيه مى‌خوانيد برايم بخوان يعنى با رقّت و لطافت، ابا هارون مى‌گويد:

پس اين بيت را براى آن جناب با رقّت و لطافت خواندم:

يعنى: گذر كن بر قبر حضرت حسين بن على عليهما السّلام، پس به استخوانهاى پاك و مطهّرش بگو.

ابا هارون مى‌گويد: امام ٧ گريست، سپس فرمود: بيشتر برايم بخوان.

پس قصيده ديگر براى حضرتش خواندم.

ابا هارون مى‌گويد: امام ٧ گريستند و صداى گريه اهل منزل را از پشت پرده شنيدم.

سپس ابا هارون مى‌گويد: وقتى از خواندن فارغ شدم حضرت به من فرمودند: