ترجمه كامل الزيارات - ذهني تهراني، سيد محمد جواد - الصفحة ٢٧٩ - باب بيست و هفتم گريستن فرشتگان بر حضرت حسين بن على عليهما السّلام

ما ايشان را دعاء نمايند (١) و اين خود بشارتى است از ما به ايشان و وقتى از زيارت برگشتند با بال‌هايتان ايشان را نوازش كنيد، بطورى كه شما را حسّ و درك نمايند و ما ايشان را به امانت نزد شما مى‌سپاريم و اميد است كه اين ودائع ضايع و تباه نشوند.

و اگر خير و بركتى كه در زيارت آن جناب است مردم مى‌دانستند قطعا و به طور حتم در نائل شدن به زيارت آن حضرت با شمشير با يك ديگر به مقاتله پرداخته و مال‌هاى خود را فروخته و به زيارت آن جناب مى‌رفتند.

و حضرت فاطمه عليها السّلام هر گاه به ايشان (زائرين) نظر نمايند در حالى كه با وى هزار پيغمبر و هزار صدّيق و هزار شهيد از كروبين مى‌باشند هزار هزار (يك ميليون) نفر آن حضرت را بر گريستن يارى و همراهى مى‌كنند و آن حضرت چنان فرياد مى‌زنند كه هيچ فرشته‌اى در آسمان‌ها باقى نمى‌ماند مگر آنكه از صداى ايشان بگريه مى‌افتد، و آن حضرت آرام نمى‌گيرند تا وقتى كه پيامبر اكرم ٦ و سلّم به نزد ايشان آمده و مى‌فرمايند:

دخترم، اهل آسمان‌ها را به گريه انداختى و ايشان را از تسبيح و تقديس حق تعالى بازداشتى، پس خوددارى كن تا ايشان به تقديس حقّ بپردازند چه آنكه امر و فرمان خدا بر همه چيز نافذ و روان مى‌باشد.

سپس امام ٧ فرمودند:

حضرت فاطمه عليها السّلام به كسانى كه از شما به زيارت سيّد الشّهداء روند نظر فرموده و از خداوند منّان براى ايشان هر خير و خوبى را مسألت مى‌نمايند، مبادا در رفتن، به زيارت آن جناب بى‌رغبت باشيد چه آنكه خيرى كه در زيارت آن حضرت است بيشتر از آنست كه بتوان احصاء و شمارش نمود.