ترجمه كامل الزيارات - ذهني تهراني، سيد محمد جواد - الصفحة ٢١٣ - باب بيست و دوّم در بيان كلام رسول خدا

مكانى است كه به آن كربلاء مى‌گويند و آن زمين براى ما و امّت موجب اندوه و بلاء است، بدترين افراد امّت من بر ايشان خروج مى‌نمايند، اگر تمام اهل آسمان‌ها و زمين شفيع يك نفر از اين گروه شرور باشند شفاعتشان پذيرفته نشود و بطور قطع تمام آنها در جهنم جاويد خواهند بود.

حضرت فاطمه سلام اللَّه عليها عرض كردند:

پدر، اين طفل كشته خواهد شد؟! حضرت فرمودند:

بله، دخترم، پيش از او كسى اين طور كشته نشده كه آسمان‌ها و زمين و فرشتگان و حيوانات وحشى و ماهى‌هاى دريا و كوهها برايش گريه كنند.

اگر اين موجودات مأذون بودند پس از شهادت اين طفل هيچ نفس كشى روى زمين باقى نمى‌ماند و گروهى از دوستان ما خواهند آمد كه در روى زمين كسى از آنها اعلم به خدا نبوده و كوشاتر در اقامه حقّ ما از آنها نمى‌توان يافت و روى زمين احدى غير از ايشان نيست كه مورد التفات و توجه باشد، ايشان چراغ‌هاى فروزانى بوده كه در ظلمات جور و ستم مى‌درخشند ايشان شفعاء ديگران بوده و در فرداى قيامت بر حوض من وارد خواهند شد، هنگامى كه بر من وارد شوند بوسيله سيما و چهره‌اشان مى‌شناسمشان و اهل هر دينى پيشوايان خود را طلب نموده و ايشان ما را طالب بوده و غير ما را طلب نمى‌كنند، ايشان باعث قوام و استوار بودن زمين مى‌باشند، به بركت آنها باران بر زمين مى‌بارد.