به عناوين فرعى كوچك‌ترين اشاره‌اى صورت پذيرد. اما وقتى در متن با احاديث و ترجمه‌هاى آنها روبرو مى‌شويم، از اين عناوين فرعى نيز به تفصيل ياد مى‌شود. (صفحه ١٦٦ كتاب) بعكس در ذيل حرف «س» هم عناوين اصلى و هم عناوين فرعى ذكر شده، در حالى كه در متن كتاب به هيچ وجه از اين عناوين ياد نشده است.

پذيرش چنين امرى هنگامى دشوارتر مى‌شود كه مشاهده كنيم برخى از مطالب اصلًا در جاى خود قرار نگرفته‌اند. مثلًا احاديث ذيل حرف «س» تماما در قسمت حرف «ز» آمده است!

- شتابزدگى و بى دقتى در ترجمه روايات متن نيز اثرگذار بوده، گاه از زيبايى معنى كاسته و گاهى نيز به گونه‌اى نادرست و مبهم از مطلب عبور شده است.

به عنوان مثال در ترجمه عبارت على ٧ كه فرموده‌اند: «وَ فينا تَنْشَبَّتْ عُروُقُه» آمده است: ريشه درخت سخن در ميان ما ريشه دوانده ... (ص ١٤ كتاب) كه خالى از فصاحت و زيبايى است.

همچنين در ترجمه سخن حضرت فاطمه (س) كه خطاب به انصار فرمود: «يا مَعْشَرَ الْفِتْيَةِ ...» عبارتِ اى انجمن نقباء و مؤمنين آمده است. (ص ١١٤ و ١١٥ كتاب) در صورتى كه «فَتى» كه جمع آن «فِتْيَه» است در لغت عرب بمعناى جوانى است كه در عنفوان جوانى قرار دارد؛ دورانى ميان نورستگى و مردى.[١] چنين مفهومى در ترجمه مؤلف محترم به نقباء تعبير شده كه جمع «نقيب» است و نقيب بمعناى سركرده و بزرگ جماعتى است كه عهده‌دار امور زندگى آنهاست.[٢]

[١] - المعجم‌الوسيط؛ ج ١ و ٢، ذيل ماده« الفتى»، ص ٦٧٣؛ الفتى: الشاب اول شبابه بين المراهقة والرجولة.

[٢] - همان، ذيل ماده« النقيب»، ص ٩٤٤؛ النقيب: كبير القوم المعنى بشؤونهم.